بودن یا نبودن مساله نیست، چگونه بودن مساله است.(سبک زندگی)

این مطلب نتیجه تحقیقات آزمایشگاهی و یا مطالعات خاصی بر روی جامعه آماری فلان دانشگاهِ فلان کشور نیست ، بلکه بخشی از تراوشات ذهنی و دانسته های شخصی بنده است.

مدتی است که زندگی فردی و اجتماعی انسان ها و تفاوت هاشون فکرم رو زیاد درگیر کرده.

انسان ها زندگی ها و سبک هایی رو برای خودشون انتخاب کردن که گاهی تفاوتشون سر به فلک می کشه.

اینکه چه تفاوت هایی دارند شاید خیلی لازم به ذکر نیست، کافیه چشم هامون رو خوب باز کنیم و بدون حساسیت توی محیط های متنوع حاضر بشیم.

اما اینکه این تفاوت ها از کجا ناشی میشه و این تکه های متنوع پازل رو چطور باید کنار هم چید، مطرح میشه.

هر کس توی تابلوی ذهنش یه جدول خوب ها و بدها داره که محتوای این جدول، توسط خود افراد پر میشه.گاهی عاقلانه و گاهی عاشقانه! نتیجه انتخاب این جدول، سبک و مدل متفاوتی هست که هر فردی برای زندگیش انتخاب می کنه که به آرامش ذهنی و روحی برسه.

هرچند اطرافیان و رسانه هم با تحت تاثیر قراردادن عقل و عشقمون توی پر کردن این جدول بی تاثیر نیستد.

نکته اینجاست که هر فرد چطور با جدول شخصی درونش به محیط اجتماعی بیرونش پیوست بشه؟!

و اینکه اصلا با وجود این دنیای متفاوت آیا باید پیوست بشه و در نهایت پازل تکمیل شده ای از آب دربیاد و یا اینکه بی تفاوت از کنار تکه های پازل رد بشه؟

که جواب مشخصه و به هر حال، بنی آدم اعضای یکدیگرند، چه عضوی به درد آورد، چه به درد نیاورد.

و اما نحوه پیوست چطور باید باشه؟در حالی که شاید خوب ها و بدهای مشترک ناچیزی با افراد دیگه داشته باشه،حتی گاهی اولویت خوب هامون با دیگری متفاوته،گاهی فردی دغدغه علمی داره و فرد دیگری دغدغه کاری و حتی فردی دغدغه تفریح، فردی نوعی از تفریح رو می پسنده و دیگری نوع دیگری...

به جواب سوال،در ابتدا اشاره شد،اینکه بدون حساسیت توی جمع ها حاضر بشیم، بدون اینکه از روی جدول خوب ها و بدهامون بلند،بلند بخونیم، بدون اینکه جدول دیگران رو حتی با نگاه های خودمون مورد تمسخر قرار بدیم.بدون اینکه قضاوت کنیم توی جمع ها حاضر بشیم و حرف های فرد فردشون رو سر تا پا گوش باشیم و برای خواسته هاشون در اوج توان، آستین بالا بزنیم.

مطمئنا آن امانتی که آسمان بارش را نتوانست کشید پر کردن روزهایمان با قضاوت کردن ظاهر و باطن دیگران نیست، که اگر اینگونه باشد آرامشی در کار نیست و سبکی را برای زندگیمان می پسندیم که دیگران می پسندند.

اگر تک تک افراد اینگونه باشند.

چو عضوی به درد آورد روزگار، اعضای بیشتر و بهتری را نماد قرار...