فضا ابری

تعریف فضای ابری

تعریفی که اکثر ما از این عبارت داریم فضا ذخیره ساز آنلاین است

منظور از ابر(کلاود- cloud) در همه اصطلاحات شبکه ای و نرم افزاری شبکه ای است که ما به جزییاتش کاری نداریم و از آن اطلاعی نخواهیم داشت چون بر اساس ساختاری که برایش برنامه ریزی شده می‌تواند خودش کار را بین رایانه‌هایش -که با شبکه به هم وصل شده اند- تقسیم کند. در اصل فضای ابری مجموعه ای از کامپیوترهای به هم متصل است که طراحی شده اند تا به عنوان یک اکوسیستم واحد فعالیت کنند. فضاهای ابری ایجاد شده اند تا یک یا چند سرویس مختلف را (اعم از فضای ذخیره سازی، ارسال و دریافت داده و امکان استفاده از نرم افزارهای مختلف) عرضه کنند، تا کاربران بتوانند از راه دور از این سرویس ها استفاده نمایند درواقع به زبان ساده اگر بخواهیم بگوییم، این گونه تعریف می شود: در فناوری ابری یک یا چند سرور مستقل نداریم، بلکه مجموعه از سرورهای یکپارچه شده است. نتیجه این امر بدین صورت می گردد که کاربران مجبور نیستند خود فضای ابری یا سرویس های مورد استفاده را هر بار روی سیستم (یا سیستم هایشان) نصب کنند. از نمونه ها ی آن می توان به Dropbox و Google Drive و از نمونه ها ی داخلی به خورجین و گنجینه زیگور اشاره کرد.

فضای ابری بیشتر به یک اصطلاح قرن بیست و یکی شباهت دارد، اما ایده ی اولیه ی آن در دهه ی 50 میلادی شکل گرفته است. کامپیوتر های غول پیکر ابتدایی را به خاطر دارید؟ سیستم اصلی و مرکزی برخی از آنها از طریق اتصال هایی مخصوص بین چند کاربر به اشتراک گذاشته می شد. در این شیوه ی به اشتراک گذاری، بیشتر پردازش رایانه ای توسط همان سیستم مادر صورت میگرفت.خب اگر سرعت انتقال اطلاعات بین سیستم ها در آن زمان همراه با سرعت پردازش و فضای در دسترس برای ذخیره سازی را مد نظر بگیریم، متوجه می شویم که آن فضای ابری خیلی با فضای ابری کنونی متفاوت بوده است و در واقع نسخه ی بسیار ضعیف و سطح پایینی از رایانش ابری، ذخیره سازی ابری و بقیه ی سرویس های ابری کنونی را شامل می شده است.

انواع فضاهای ابری و معانی آنها

فضاهای ابری به طور کلی به 2 دسته تقسیم می شوند. استقرار (deployment) و سرویس ها

استقرار نیز به 4 گروه تقسیم می شود:

فضای ابری خصوصی: فضای ابری خصوصی طراحی شده تا در یک نهاد یا سازمان خاص مورد استفاده قرار گیرد. اما برخلاف این تعریف، فضای ابری باید کماکان خارج از سازمان باشد تا واقعا یک فضای ابری نامیده گردد. مدیریت این نوع فضای ابری می تواند از داخل سازمان صورت گیرد و یا می تواند به یک مرکز متخصص امر سپرده شود.

فضای ابری همگانی: درهای فضاهای ابری همگانی به روی همه باز است. از لحاظ ساختاری تنها تفاوت این نوع فضای ابری با مدل قبلی در این است که تنها افراد معینی به فضای ابری خصوصی دسترسی دارند، اما فضای ابری عمومی در اختیار همه است. دراپ باکس یک مثال خوب در این رابطه محسوب می گردد.

فضای ابری هیبریدی: وقتی یک تامین کننده ی فضای ابری، ترکیبی از نوع خصوصی و همگانی آن را در اختیار کاربران قرار می دهد، به آن فضای ابری هیبریدی می گویند. این اتفاق زمانی می افتد که مثلا 2 فضای ابری جدا قرار است اطلاعاتی را با هم به اشتراک بگذارند، یا زمانی که یک شرکت رشد پیدا کرده و شروع به گسترش خدماتش و ارائه ی سرویس های بیشتر می کند.

فضاهای ابری اجتماعی: وقتی یک فضای ابری خصوصی در میان نهادها و سازمان های مختلفی به اشتراک گذاشته می شود، به آن فضای ابری اجتماعی می گویند. یا از نگاهی دیگر، فضای ابری اجتماعی، یک فضای ابری همگانی است که دراختیار بخش محدودی از سازمان ها و شرکت ها قرار می گیرد.

دسته ی سرویس ها هم به 3 زیر مجموعه تقسیم می گردد:

خدمات پایه ای (Infrastructure-as-a-Service : IaaS) : وقتی خدماتی که ارائه می شود شامل پردازش ابری، پهنای باند شبکه ای یا سیستم های همتراز باشد، به آن سرویس خدمات پایه ای می گویند. یکی از مثال های این مورد سرویس خدمات اینترنتی آمازون (Amazon’s web services) است.

خدمات زمینه سازی (Platform-as-a-Service : PaaS) : وقتی فضای ابری خدماتی را ارائه می کند تا کاربران بتوانند در آن به توسعه ی نرم افزار بپردازند، به آن سرویس خدمات زمینه سازی می گویند. این سرویس زمانی کاربرد دارد که کاربران بخواهند بدون نیاز به تهیه ی سخت افزار و نرم افزار مورد نیاز، به توسعه ی نرم افزاری خاص بپردازند. یک مثال از این مورد force.com است.

خدمات نرم افزاری (Software-as-a-Service : SaaS) : معمول ترین نوع خدمات در این دسته، استفاده از برنامه ها و نرم افزارهایی است که بر روی فضای ابری قرار دارند. پرطرفدار ترین خدمات نرم افزاری در این زمینه جیمیل، Basecamp و نت فلیکس هستند.

اخیرا موسسه تحقیقات بازار سینرجی، بررسی‌هایی را در زمینه فعالان در عرصه رایانش های ابری انجام داده است که نشان می‌دهد بیشترین سهم از بازار رایانش ابری به چهار شرکت آمازون، مایکروسافت، گوگل و آی بی ام تعلق دارد. حدود ۴۰ درصد این بازار را آمازون در اختیار گرفته است و مایکروسافت، گوگل و آی بی ام نیز مجموعا بالغ بر ۲۰ درصد از سهم بازار یارانش ابری را در اختیار دارند.

آمازون

معمولا خدمات ابری آمازون با عنوان آمازون وب سرویس شناخته می‌شوند؛ این شرکت از سال ۲۰۰۶ میلادی فعالیت خود را در این زمینه آغاز کرد. دیتاسنترهای آمازون در ۴۲ نقطه مختلف در ۱۶ ناحیه جغرافیایی قرار دارند؛ این کمپانی قصد دارد این تعداد را تا پایان سال 2017 میلادی به ۱۹ منطقه افزایش دهد. هر یک از دیتاسنترهای آمازون به واحد تولید نیرو و اتصالات شبکه پشتیبان نیز مجهز هستند. در حال حاضر شرکت آمازون برترین ارائه دهنده خدمات ابری است.

مایکروسافت

مایکروسافت در زمینه ارائه خدمات ابری عمومی عملکرد بهتری نسبت به سایر رقبا دارد. این شرکت هر سه نوع خدمات ابری یعنی خدمات نرم افزاری، پلتفرمی و زیرساختی را ارائه می‌دهد؛ خدمات پلتفرمی و زیرساختی مایکروسافت با نام تجاری آژور شناخته می‌شوند. در حوزه خدمات ابری، مایکروسافت بعد از آمازون جایگاه دوم را دارد.

گوگل

گوگل نیز مانند مایکروسافت، پس از ارائه اولین خدمات ابری توسط آمازون، از تجربیات خود در زمینه مدیریت دیتاسنترها استفاده کرد تا خدمات ابری خود را به مشتریان ارائه دهد. مهندسان این شرکت با موفقیت توانایی و تجربیات گوگل در حوزه جستجو و تبلیغات آنلاین را به حوزه رایانش ابری هم منتقل کردند. خدمات ابری این شرکت در حوزه‌های تحلیل داده، هوش مصنوعی و یادگیری ماشین از اعتبار بالایی برخوردار هستند.

آی بی ام

موضوعی که بحث در مورد خدمات ابری IBM را پیچیده می‌کند، تعدد نام های تجاری است که این شرکت باسابقه برای خدمات ابری خود استفاده می‌کند. بطور کلی آی بی ام از اسم تجاری آی بی ام کلاد برای خدمات ابری خصوصی و تجاری خود استفاده می کند.

برای خدمات ابری عمومی نیز از نام بلومیکس استفاده می‌شود؛ پیش از این خدمات بلومیکس صرفا شامل خدمات پلتفرمی بود، ولی در حال حاضر خدمات زیرساخت را نیز شامل می‌شود. به علاوه، آی بی ام بعضی سرویس‌های زیرساختی موسوم به سافت لیر را نیز ارائه می‌دهد اما به نظر می‌رسد IBM در تلاش است تا به مرور از نام تجاری بلومیکس را برای تمام خدمات ابری خود بکار ببرد.

آینده پیش رو فناوری ابری:

اولین مورد ریسک های امنیتی است. ذخیره سازی ابری به کاربران این امکان را می دهد تا به اطلاعاتشان در هر زمان و مکانی دسترسی داشته باشند، حتی اگر در هنگام کار با آن ها سیستم شان به هم بریزد و یا خراب شود. جنبه ی منفی این قضیه در این است که ارائه کننده های خدمات فضای ابری تا چه حد می توانند اطلاعات شما را با امنیت کامل ذخیره سازی کنند؟ همینطور که به پیش می رویم، تکنولوژی فضای ابری باید به مرحله ی خوبی از امنیت برسد تا کاربران بیشتری را مجاب کند که به آن روی بیاورند.

نرم افزارهای اینترنتی بیشتری را تجربه خواهیم کرد و این قضیه از خیلی وقت پیش شروع شده است. شرکت ها در حال حرکت به سمتی هستند که نرم افزارهایشان فقط از طریق اینترنت قابل استفاده باشد. هر چه جلوتر می رویم نرم افزارهای بیشتری بر پایه SaaS ارائه خواهند شد.

و در نهایت می رسیم به اینترنت اشیاء، این بخش بیشتر با عنوان مه شناخته می شود تا ابر. اینترنت اشیاء آینده ی بسیار محتمل و نزدیکی است. دنیایی را تصور کنید که در آن همه ی ابزارهای الکترونیکی بوسیله ی یک شبکه ی بسیار عظیم به هم متصل هستند. در آن جهان بجای این که اطلاعات به یک فضای ابری وارد و خارج شوند، به صورت مستقیم تری به اشتراک گذاشته می شوند.