رنج

پَر های وجودش را چیده اند و افسار نشاطش را در دست دارند.

و اینگونه است که رمق پرواز ندارد و در قفسی،

رو به دیوار نشسته است.

آنگاه که باید پا بجنباند و برفراز دشت ها بتازد،

پاهایش بر زمین ضرب میگیرند و آوای اضطراب مینوازند .

آری ؛چنین شد که چیزی از فرقِ سرش به سرعت پایین آمد.

از چشم‌هایش بیرون زد.

گلویش را خراشید و در دلش فرو ریخت و انباشت .

این تصویر چیزی بود، که بعدها فهمید رنج است.

بهرحال

آرزو ها متولد میشوند،بعضی هایشان رشد میکنند و میوه میدهند و

بعضی هایشان دود میشوند و بر باد میروند.

و این رنج است که افسوس میسازد.