یک عالمه توی ویرگول چرخیدم. برای تک تک استاد هایم هم اعتراض نوشتم. حالا حس میکنم اگر اینجا چیزی ننویسم حیف است. فردا پس فردا مدیر ویرگول میآید خِرَم را میگیرد که اینهمه مجانی چرخ زدی زورت آمد یک چیزی بنویسی؟!
زورم می آید. راستش شما که غریبه نیستید؛ احساس میکنم چرت و پرت مینویسم. چرند و پرند از هرجایی که دستم می آید.
میتوانم نوشته های چفت و بست دار بنویسم اما باید خیلی زور بزنم. دوست ندارم. کیف نمیدهد.
بعد هم همیشه یک سال بعد که میخوانی میفهمی آن هم چرت و پرت بوده اما تو فکر میکردی مهم است.
اعتراض های غیر رسمی را برای استادان باهوش و بامزه ام نوشتم. کیف داد. سعی کردم در اوج صداقت بگویم که نمره میخواهم.
یک روزی بالاخره میفهمم در نوشتن بجز اینکه خودت را مضحکه ی دیگران کنی چه فایده ای است؟ ( شاید نوشتن اعتراض برای استاد سخت گیری که در نهایت سه نمره اضافه کند.)
