چندتا نوشته در ویرگول خواندم بعد از منتشر کردن نوشته ام پشیمان شدم. انگار همه ی ما یک چیزیمان هست و درد هیچ کداممان آنقدر هم که فکر میکنیم جالب، بزرگ و تنها تجربه شده توسط ما نیست. این دنیا چه مرگش است؟ چرا همه یک مرگیشان هست؟ اگر اینقدر شبیه همیم چرا همه تنهاییم؟ ما چه مرگمان است؟ چرا از گفتن راجب تو میترسم و خجالت زده میشوم؟ مگر این دردی بجز دردی مثل مال بقیست؟ درد، درد است دیگر. کله ی آدم را خراب میکند. نمیگذارد سرجایت بشینی. نمیگذارد صبح بلند شوی صبحانه ات را بخوری و بروی دنبال کارت. بدون فکر و خیال. بدون حسرت. بدون سنگینی یک چیزی توی گلو.
