دیروز ننوشتم. دیروز که تمام شد دیگر نمیخواستم اینجا بنویسم.دوست نداشتم چیزی را به اشتراک بگذارم. شاید چون سخت بود. شاید چون تنها بودم. شاید چون از بی مسئولیتیم بدم آمد؛ از ناتوانی ام، از تنفرم از این درس ها. شاید هم چون بدنم از هم پاشیده بود؛ کم خوابیده بودم و بی حس از استرس وحشتناکی که نه فقط برای این لحظه بلکه از تمام ناکامی های تحصیلیم آمده بود نمیدانستم چه کار کنم. امروز اما میخواهم که اینجا بنویسم. شاید چون نیاز دارم به یک کار و روتین وفادار بمانم. حوصله ی آدم ها را ندارم. حوصله ی زندگی را ندارم. نه اینکه حوصله نداشته باشم. شادی حاصل از تلاش کردن و زنده بودن را حس نمیکنم. چیزی خوشحالم نمیکند. اگر هم میکند آنقدر کوتاه و ناپایدار است که در همان لحظه هم نمیتوانم از آن لذت ببرم. به قول فلانی باید از لحظات خوشی برای سختی ها آذوقه جمع کنم اما نمیتوانم.
الان که وسط روز است دارم تلاش میکنم. کلاس پروژه تمام شده اما همچنان پی کارهایش هستم. میخواهم بیکار نمانم؛ فکر نکنم، چیز ها را انتزاعی نکنم، احساس نسازم، خیال نکنم. میخواهم وسط همین زندگی تخمی بمانم.
حالا نمیدانم با این همه اُرد برای زنده ماندن چطوری باید بنویسم. من توی نوشته هایم چیزی بجز احساساتمم؟
دیروز تو را ناراحت کردم. احتمالا روز های قبل هم. نمیخواهم تمام شوی. این را احساساتم میگوید و من به آن ها اعتماد ندارم.
کیک درست کردن برایم خیلی سخت است. هر دفعه خمیر میشود. برای تنبیه خودم آن را انتخاب کردم.
دقیقا نمیدانم میخواهم بمیرم یا نه. دیروز میخواستم. امروز کمتر.
عصمت بامزست. خوره ی این پروژه و مقاله و کلمه ی کصشر ردیف کردن است. اصلا برایش حسی که دیگران از حرف هایش میگیرند مطرح نیست. نه از سر بدجنسی. درکی از این چیز ها ندارد. برایش مهم است شماره ی صفحه فلان باشد از آخر فلان بخش با سوال تمام شود، اخر جمله نقطه داشته باشد سر تیتر با فلان فونت نوشته شود و یک وقت خدایی نکرده چند خط آخر متن در صفحه ی بعد جدا نماند. چیز های زیادی برایش مهم است که من اگر میدانستم الان جای صفورا دانشجوی محبوبش بودم. باید از عینک صفورا میفهمیدم عشق این چیزهاست. یک دلیلی دارد که به هیچ عنوان حاضر نیستم عینک بزنم. نکند کسی من را با کسی که عشق این چیزهاست اشتباه بگیرد؟
