نمیفهمم این استرسی که گلویم را گرفته است برای چیست. اجتماع برایم محل هجوم است. دیدن آدم هایی که باید ببینمشان سخت است. سینه ام سنگین است. پاهایم میلرزد و آماده ی یک اتفاق بدم.اگر کمتر اتفاق هایی که این بیرون میافتد را به هویتم ربط بدهم شاید کمتر نگران باشم. کمتر نگران باشم که یک اتفاق بد من را از هم بپاشاند. این خانمی که کنارم نشسته است من را یاد کلمه ی بدبختی میاندازد. بوی چادرش شبیه بوی مادربزرگم است. از این سختی از این تحقیری که با کل زندگیشان عجین شده میلرزم. گاهی فکر میکنم من هم یکی از آن هام. یکی شبیه مادربزرگم فقط جوان تر با گوش هایی که میشنود.
داشتن جایگاه اجتماعی پیچیدست. بخشیش تلاش است و بیشترش ربطی به تلاش ندارد.
توی جاده که بودم با یک آهنگ بختیاری، مامان و ماشین های توی جاده محو شد و من در آن کوه ها تنهابودم
بالاخره توی فلان جا نشستم. استرس دیدن آدم جدید به مذاقم خوش نمی آید. اصلا چرا این کار ها را میکنم؟ کاشکی که از هر چیزی که استرس میدهد دوری کنم.(در شرایط زندگی با خانواده نمیشود)
نکند کرم روی صورتم کیکی شده؟ البته با قهوه میچسبد ولی کلا. نکند رژم شبیه آنجای مرغ است؟ اصلا چرا این کار ها را میکنم؟ باید بفهمم اجتماعی بودن به من نمیسازد.
اره حالا هم بهترین کاری که میتوانی بکنی پناه بردن به تصور فلانی است. همان فلانی اگر این را بداند قطعا میریند به تو و تصورت.
این ها را در طول روز نوشتم و هر چند الان برایم بی معنی به نظر میرسند اما از این به بعد اینطوری بنویسم بهتر است.
دوباره خوابم برد. باران می آید. قبل از خواب سینه ام تنگ بود. دوباره من احساساتی احمقم بی دلیل چرت و پرت میگفت. امروز جی بی تی یک شوخی ساده مرا یک طوری تعبیر کرد که خیلی درست. بعد حالا در ذهن خودم تا میخواهم این حرف بزنم یادم میآید که ای کنترلگر فلان شده.
چرا به جای فلان شده راحت ننوشتم کصکش؟ الان مثلا خیلی با ادبم؟ نیستم.
دستشویی رفتن در طبیعت خیلی حال داد.
امروز خودم بودن خیلی راحت بود.
با این بارانی که می آید امیدوارم قرار توت خوردن کنسل باشد.
از خواب بیدار شدم که یک چیزی منتشر کنم و بخوابم. میخواهم بخوابم و برایم مهم نیست باز هم خیلی چیز ها را نگفتم و باز هم برایم مهم نیست متنم پراکنده است.
