خرمشهر چگونه آزاد شد؟


شنوندگان عزیز توجه فرمائید
خرمشهر، شهر خون، آزاد شد.

سوم خرداد سال شصت و یک این صدا طنین‌انداز رادیو و تلویزیون ایران شد. موجی از شادی و خوشحالی و
غرور ایران را فرا گرفته بود.


عراقی‌ها، برخلاف آنچه که در فیلم‌ها نشان داده‌اند، با ارتشی ورزیده و قوی آمده بودند خرمشهر برای ماندن. پرچم برافراشته بودند و برای خرمشهر نام محمره را برگزیده بودند. اما براستی چه شد که ایرانی‌ها، شهرشان را، پاره تن‌شان را، خرمشهر را از ارتش قدرتمند عراق بعد از گذشت یک سال و نیم اشغال پس گرفتند؟

خرمشهر بنا بود همان روزهای اول جنگ اشغال شود، اما، مردی به نام #ناخدا_هوشنگ_صمدی با نیروهای تکاورش سی و چهار روز جانانه با دانش نظامی بالا و قلبی سرشار از عشق به میهن مقاومتی جانانه کردند و بعد آن خرمشهر سقوط کرد.


در آزادسازی خرمشهر همه دست به دست هم دادند، مرد و زن، پیر و جوان. اما بار اصلی به دوش ارتش بود. نیروی زمینی با سربازان دریادل و فرماندهان باسواد و شجاع. هوانیروز با خلبانان جان بر کف هلیکوپترها، نیروهای مهندسی و بالاخره نیروی هوایی با خلبانان همچون عقاب.
آزادی خرمشهر در کنار تمام تلاش‌ها منوط به انهدام پلی بود که عراقی‌ها زده بودند و با وجود حجم بالای پدافند پر قدرت عراق، زدن پل کار آسانی نبود. بدون انهدام پل آزادی خرمشهر ممکن نبود.
مردی از تبار شجاعان و میهن‌پرستان، خلبانی ماهر و زبردست به نام #محمود_اسکندری در پروازی دشوار و به یاد ماندنی پل را در میان آتش و دود، منهدم کرد. خلبان #محمود_اسکندری با همراهی کابین عقب #اکبر_زنجانپورکاری نشدنی را ممکن کردند.


آری، خرمشهر با خون دل، با برنامه‌ریزی دقیق، با تلاش مهندسان نبرد، با هلیکوپترها و جنگنده‌ها آزاد شد.
نام #محمود_اسکندری در کتاب های درسی فرزندان این مرز و بوم خالیست.