چند خطی از مغز کثیفم (1)

تمام عمر سرزنش شد ؛ بخاطر چیزهایی که تقصیرش نبود. روزهایش میگذشت و در سردرگمی به سر میبرد ، روز هایش را شب میکرد بدون کار شاخصی ؛ خواب تحصیل ورزش خواب و کار های بی اهمیتی که میانشان انجام میداد ، باعث شده بود زندگی اش پر از پوچی شود. آدم های پوچ ، دوستان پوچ ، کار های پوچ و زمان های پوچ اما هیچکدام از این ها تقصیر او نبود . جامعه همیشه او را طرد و سرزنش کرده بود ؛ زیادی سر به زیر بود شاید دلیل مسخره شدنش توسط همه این باشد ؛ با افراد زیادی معاشرت میکرد و میگفت و میخندید اما دوست واقعی ای نداشت ؛ خیلی وقت بود که دوست هایش را کنار گزاشته بود . همیشه به فکر این بود که در همه جمع ها جایش اضافی است و نباید آنجا باشد و آنجا بودنش ممکن است کسی را ناراحت کند ؛ حق هم داشت هیچکس اورا دوست نداشت زیرا نمیتواند زبانش را کنترل کند و همه چیز را میگوید . هیچوقت خود را برتر از کسی دیگر نمیدید و فکر میکرد که همه زندگی شاد تری از او دارند و هیچ اتفاق بدی برای آنها نمی افتد . دختری را دوست دارد اما نمیتواند به او بگوید ؛ برایش سخت است ؛ گفتنش نه بلکه عواقبش . نکند مرا مسخره کند؟ ، من در سطح او نیستم. ، من لیاقت او را ندارم. این های تفکرات او بود شخصی که تمام ۱۶ سال زندگی اش توسط همه حتی نزدیک ترین افراد خانواده اش نیز مورد تحقیر قرار گرفته بود و حال در ۱۶ سالگی فردی درونگراست که تمام تلاشش را برای ارتباط با دنیای بیرونش میکند اما نمیتواند. همیشه نگران چیزی است ، انگار که اول نگران بوده و بعد دست و پا در آورده هیچوقت نمیتواند بدون استرس حرف بزند و ترس از اینکه مبادا طرف مقابل حرفش را نفهمد باعث میشود به بدترین شکل ممکن کلمات را بگوید. والدینش اما مدام پی دعواهایشان مادر پی پول جمع کردن برای قبر و پدر درحال خوشگذرانی های زیاد از حد و هیچ زمانی را برای تامین احساسات فرزندشان نگذاشتند . حال آن فرزند ۱۶ ساله دریغ از ذره ای محبت احساسی فردی زودرنج شده است ؛ کارهایش را نمیتواند انجام دهد و هر برنامه ریزی که میکند بعد از چند ساعت میگوید بی خیالش و به زندگی پوچش ادامه میدهد. هیچوقت اجازه ندادن او دنبال علاقه هایش برود درس بزرگترین مانع موفقیت او در این سن بوده و خلاقیت و وقت این پسر را نابود میکند. سوال من این است : تا کی زندگی پسرک بخاطر چیزهایی که تقصیر اون نیست نابود شود؟! شاید جواب را به زودی بگیرم!




پی نوشت : این نوشته ایده ای است که برای اولین بار میخواهم عملی اش کنم و یک نوشته ی چند قسمتی است که قسمت های بعدیش هنوز نوشته نشده.