ببین یه فیلم دیدم که...
راستش از وقتی اینترنت قطع شد، هر از چند گاهی نشستم و فیلم دیدم. بعد هر جا که رفتم دیدم همه درباره فیلم دیدن حرف میزنن. تو کلاس های نویسندگی تو وبینارهای " تو زمان بحران چطوری سایت و سئو رو زنده نگه داریم" حتی تو پیاده روی و موقعه ای که میرم میدوام، یا بچه های تو گروه شرکت که بهم دیگه فیلم و سریال بهم معرفی می کردن!که خب یادش بخیر شرکت کدوم ننه! یهو به خودم اومدم دیدم اره منم دارم سریال می بینم. آخه چند سال بود که هیچ فیلم و سریالی رو ندیده بودم و برام لذت بخش بود و خب کم کم داشت زیاد می شد.
چند سال قبل تو یه حراجی کتاب چشم به یه کتاب به اسم خرید شناسی خورد، که تو این روزها یکی دو فصل ازش رو خوندم. تو این کتاب نوشته بود:
یه سری از محقق ها تو ایتالیا روی کارکرد مغز و چگونگی رفتار تحقیق می کردن که به پدیده جالبی برخوردن. خلاصه اش میشه اینکه متوجه شدن مغز ماکاک ها موقع دیدن بستنی خوردن یه فرد فعال میشه و طوری که انگاری داره اون حرکت رو انجام میده، چطوری بگم یعنی تقلید زیرپوستی میکنه. مثل چی؟ شنیدی میگن خمیازه خمیازه میاره؟؟ یا وقتی همه یه مدل لباس رو می پوشن بقیه هم می پوشن؟ یا شنیدین میگه تعدادی کسایی که با دیدن سیگار کشیدن تو فیلم، سیگاری شدن خیلی بیشتره؟ این همون عصب آینه ایه. یعنی بدون اینکه بدونی کاری رو انجام میدی که می بینی!
مثل همین فیلم دیدن من! من علاقه ای نداشتم ولی افتادم تو این تله.
آخرهای این فصل از کتاب میگه خیلی خریدارها باید مواظب باشن چون بازاریاب ها از این عصاب آینه ای استفاده می کنند که خودمون متوجه نمیشیم! که بعد آخرش اوون ضرب المثل معروف کوچه بازاری رو میگیم :)
میگم راستی دیدن مانتو صورتی ترند شده؟ چطوری وقتی شبکه های مجازی مثل اینستاگرام نیست.
