نامرئی

فکر می‌کنم قبل از رواج شبکه‌های اجتماعی آدما عمیق‌تر یاد می‌گرفتن. شبکه‌های اجتماعی باری جدید رو بر روی دوش کاربران خودشون گذاشتن. سنگینی این بار اجازه نمی‌ده عمیق یاد بگیرن و تجربه کنن.

سوشال‌ها به کاربرای خودشون تصوری اشتباه رو تلقین کردن. این که باید همیشه برنده باشی و دنیا برای برنده‌هاست.

در گذشته ممکن بود آدمی برای فراگرفتن چیزی یا ساختن پروژه‌ای ۲۰ بار زمین بخوره و بلند بشه و نیازی نبود برای کسی توضیح بده که چه اتفاقی افتاده. این کمک می‌کرد راحت تر از الان تجربه کنن. این روزا پاسخگویی به سوشال‌ها مثل ترمزی شده برای آدما هنگامی‌که می‌خوان عمیق شن و تجربه‌های دشوار کسب کنن.

سوشال این حس رو به کاربراش القا می‌کنه که تصویری که از خودشون نمایش می‌دن بهتره تصویر آدمی باشه که هر روز موفقیت‌های ریز و درشت کسب می‌کنه. لذا وقتی فرد در مسیرش به دست‌اندازی برمی‌خوره و مشکلات شروع می‌شن، پس از مدتی احساس می‌کنه توی این مسیر دیگه پست جذابی برای سوشال‌هاش بیرون نمیاد. کم کم ترجیح می‌ده بره توی مسیری که فلانی و بهمانی رفتن و دارن رد پای جذابی از خودشون به جا می‌ذارن.

واقعیت اینه که موفقیت و شکست دو لیبل هستن که آدما به وضعیت‌های گوناگون می‌چسبونن تا اون وضعیت رو برای دیگران توصیف کنن.

چه بسا وضعیتی که گروهی بهش لیبل شکست چسبوندن، عین پیشرفت باشه و برعکس. برای کسب تجربه‌‌های دشوار و گذر از دست‌انداز‌های زندگی، شاید بهتر باشه بریم توی مد Stealth و نامرئی بشیم. بدون اینکه ردپایی از خودمون به جا بذاریم، با تمرکز و تلاشی خستگی‌ناپذیر، تجربه کنیم و بسازیم چیزایی رو که دوست داریم به دنیا اضافه کنیم.