بهعنوان دندانپزشک، در سالهای ابتدایی فعالیتم تمرکز اصلیام بیشتر روی آمادهسازی دندان و انتخاب نوع روکش بود. اما به مرور و با مشاهده نتایج درمان در بلندمدت، متوجه شدم که سمان دندانپزشکی نقش بسیار تعیینکنندهای در موفقیت یا شکست درمانهای روکش دارد. همین تجربه باعث شد نگاه دقیقتری به انتخاب سمان داشته باشم.
در شروع کار، بیشتر از سمانهای گلاس آینومر برای روکشهای فلزی و PFM استفاده میکردم. کار با این سمانها ساده بود و در شرایط بالینی مختلف نتیجه قابل قبولی میدادند. با این حال، در برخی بیماران، بعد از مدتی مشکلاتی مثل حساسیت دندانی یا لق شدن روکش مشاهده میشد که نشان میداد این سمانها همیشه بهترین انتخاب نیستند.
با افزایش تجربه و آشنایی بیشتر با سمانهای رزینی، بهتدریج استفاده از آنها را در درمانهای خاصتر شروع کردم؛ بهویژه در روکشهای تمام سرامیک و زیرکونیا. تجربه من نشان داد که این نوع سمانها، در صورت آمادهسازی صحیح و کنترل رطوبت مناسب، اتصال قویتری ایجاد میکنند و ماندگاری روکش بهطور محسوسی افزایش پیدا میکند.
یکی از نکاتی که در عمل برایم کاملاً روشن شده این است که هیچ سمان دندانپزشکی برای همه بیماران و همه درمانها ایدهآل نیست. در مواردی که کنترل رطوبت سختتر است یا شرایط دهان بیمار ایدهآل نیست، هنوز هم استفاده از سمانهای گلاس آینومر اصلاحشده انتخاب منطقیتری محسوب میشود. بهعبارت دیگر، انتخاب سمان باید کاملاً متناسب با شرایط بالینی انجام شود.
در تجربه شخصی من، زمانی که سمان بهدرستی انتخاب میشود، میزان مراجعات مجدد بیماران بهدلیل حساسیت یا جدا شدن روکش بهطور محسوسی کاهش پیدا میکند. این موضوع هم رضایت بیمار را افزایش میدهد و هم از نظر حرفهای، نتیجه درمان را قابل اعتمادتر میکند.
در مجموع، تجربه چند ساله من نشان میدهد که شناخت انواع سمان دندانپزشکی و کاربرد صحیح هرکدام، یکی از عوامل کلیدی در موفقیت درمانهای روکش است. توصیه من به همکاران این است که انتخاب سمان را صرفاً بر اساس عادت یا قیمت انجام ندهند و حتماً شرایط بالینی، نوع روکش و نیاز بیمار را در نظر بگیرند.
