مهربونی کردن به آدمها رو من عمیقاً دوست دارم. اینکه براشون وقت بگذاری و اجازه ندی جاهایی که قبلا تو یک بار زمین خوردی، زمین بخورند و آسیب ببینند.
واقعا چه چیزی شیرین تر از کمک به آدمهایی که بعد از تو قراره مسیری رو که یک بار پیمودی طی بکنند و این بار تو رو در کنارشون به عنوان راهنما داشته باشند ولی.....
قصه از اونجایی شروع میشه که مهربونی زیاد باعث میشه اونها تموم وزنشون رو روی شونه تو بگذارند و انتظار داشته باشند تو اونها رو تا مقصد به دوش بکشی. کوچکترین سؤال و ابهامی رو حاضر نیستند براش تلاش کنند و انتظار دارند همهچیز حاضر و آماده تحویلشون داده بشه.
من تقریبا از یک جایی به بعد فهمیدم کمک بیش از حد به آدمها، ضرر دوسویه است. از یک طرف خودت رو اینقدر خسته و شکسته میکنه که احساس میکنی برای وجود خودت ارزشی قائل نیستی و از سمت دیگه اون آدم توان دویدن رو به کلی از دست میده.
حالا سؤال اینجاست که باید رایگان به دیگران کمک کرد یا نه؟!
من از منفعتگرایی متنفرم و بابت همین تقریبا تا مدت طولانی به همه آدمها رایگان و بیاندازه کمک میکردم ولی....
از یک جایی به بعد این کمک رایگان میشه وظیفه. میشه کاری که تو باید انجامش بدی و اگه انجام ندی آدم خوبی نیستی و دنبال کسب سودی. همون آدمی که دهها بار رایگان و بیچشمداشت بهش کمک میکنید و قدردان شماست از یک جایی به بعد به شما به عنوان یه ربات نگاه میکنه که ملزمید به محض کمک خواستن اون آدم در دسترسش باشید.
فرسودگی اولین اثر این کمکهای بیاندازه است، سختتر از اون نگاه تلخی هست که به دنیا پیدا میکنید. چون بعد از قدرناشناسی بیاندازه آدمها، دیگه نمیتونید زیبایی دنیا و اعتمادتون به آدمها رو مثل قبل بازیابی کنید.
پس به اندازه کمک کنید. به اندازه یعنی فقط سرنخ...
شما ملزم نیستید همیشه در دسترس باشید و مثل یک معلم یا والد در کنار بقیه قرار بگیرید. اگر مسیر برای اونها سخته برای شما هم سخت بوده. و البته نکته مهمتر اینه که قانون دنیا تلاش کردنه و کمکهای بیحد و حصر شما این قانون رو میشکنه و نمیذاره اون آدم مسیر رشد خودش رو طی کنه و به موقع به مقصد برسه.
بنابراین:
به خودتون و تلاشها و داشتههاتون احترام بگذارید. قرار نیست به اسم محبت و لطف چوب حراج به همه داشتههایی بزنید که بابت تکتکشون زحمت کشیدید و هزینه و انرژی صرف کردید.
اجازه بدید دنیا و آدمها براتون قابل اعتماد بمونند. پس با کمک بیاندازه به دیگران خودتون رو وقف کسانی که ممکنه فردا جواب تلفنتون رو ندهند نکنید.
و از همه مهمتر اجازه بدید دنیا راه خودش رو بره. آدمها برای دیدن روزهای خوب ملزمند به تلاش و جستجو. با کمکها و راهنماییهای بیحد و بیجهت، در این چرخه طبیعی زندگی اخلال ایجاد نکنید.
فراموش نکنید که شما یک روز جای همون کسی بودید که از شما راهنمایی و کمک میخواد. پس بهش کمک کنید ولی فراموش نکنید شما برای پلهای که امروز روش ایستادید زمان و انرژی زیادی صرف کردید که قرار نیست به حراج گذاشته بشه.
با خودتون و تلاشهاتون دوست بمونید لطفاً:)
