تدوین فیلم های مستند

به نظر یک متنقد : در اتاق تدوین است که بسیاری از کارگردان ها به حداکثر چالش و قابلیت عمل خود واقف می شوند . در اتاق تدوین است که بر خلاف فیلم های داستانی ، متکی به فیلمنامه مصور اثر مستند در ذهن مجسم می شود ، ساختار می یابد و زاییده می شود . تدوین آثار مستند مانند تدوین دست ساخت های هنری در رسانه های دیگر نیز بر دو اصل بنیادی قرار دارد : اول ، انتخاب چند فیلم از میان چیزهایی که مخزن بزرگی از اسناد قابل دسترسی محسوب می شود ، دوم ، یکپارچه سازی این اقلام در گزارشی که برحسب شرایط خود دارای معنا خواهد بود .

اگرچه بخش عمده کار تدوین در مرحله پس از تولید یعنی اتاق تدوین سرانجام می یابد ، در سایر مراحل تولید اثر مستند نیز صورت هایی از تدوین وجود دارد . مرحله اولیه را که در جریان آن مستندساز ، امکانات متنوعی را برای اجرای هنری موضوع بررسی می کند ، حتی تصمیم درباره اینکه در هنگام فیلمبرداری چه چیزهایی در قاب تصویر باشد و یا چه موقعی دوربین کلید بخورد می تواند شکلی از تدوین محسوب شود . اما اینک ما به مرحله پس از تولید توجه داریم . این جنبه از تولید نه فقط به خاطر اهمیت ذاتی آن ، بلکه چون در معرض بررسی انتقادی قرار نگرفته است ، مورد توجه ماست . نحوه در اختیار گرفته شدن تدوین ، بر اساس نوع مستند ، متفاوت است.

تدوین یک مستند مستلزم  دانش کافی و پژوهش در مورد  سوژه مورد نظر دارد.  در تدوین مستند ها  معمولاً فیلمساز یک روایت کامل از یک سوژه را مورد بررسی قرار می دهد و تا پایان  نتیجه گیری را بر عهده مخاطب می گذارد.

تدوین یک فیلم مستند باید کاملا بی طرف باشد چراکه فیلمساز دارد حقیقتی را بیان میکنند که در آینده دور یا نزدیک اتفاق افتاده و شکل و معنای خود را در آن زمان نمود داده است.

در یک فیلم مستند اهمیت موضوع آنقدر مهم است فیلم ساز بر روی لبه تیغ ایستاده و همچنین تدوینگر نیز باید با رعایت دقیق مستند و روند کامل حقیقت این امر را به بیننده القا دهند که یک مستند پژوهشی و خلاق را مشاهده میکنند.