در آخرین نظرسنجی آزمایشی کنفرانس سیپک در امریکا، جیدی ونس با ۵۳ درصد آرا بالاتر از مارکو روبیو با ۳۵ درصد قرار گرفت و فعلاً به گزینۀ محبوبتر جمهوریخواهان برای جانشینی ترامپ در انتخابات ۲۰۲۸ امریکا تبدیل شده است.
اکنون برای پیش بینی انتخاباتی که بیش از دو سال دیگر برگزار میشود زود است، اما این خبر، فراتر از یک نظرسنجی حزبی، از یک جابهجایی مهم در درون اردوگاه جمهوریخواهان حکایت دارد. تا پیش از حمله به ایران، به نظر میرسید کفۀ موازنه در دولت ترامپ تا حدی به سود مارکو روبیو و جریان متمایل به مداخلهگری و نظامیگری سنگینتر شده است و موقعیت جیدی ونس نسبت به گذشته افت کرده بود. اما اکنون، با فرسایشی شدن جنگ، افزایش نارضایتی از تبعات آن و بالا رفتن هزینۀ سیاسی درگیری، ونس دوباره در حال بازیابی موقعیت خود در میان بدنۀ جمهوریخواه است.
اهمیت ماجرا در اینجاست که رقابت ونس و روبیو فقط رقابت دو چهره نیست؛ بلکه تا حد زیادی بازتاب رقابت دو رویکرد درون حزب جمهوریخواه است. در یکسو، جریان نزدیک به روبیو قرار دارد که مواضع تندتر، تهاجمی و مداخلهجویانهتری در سیاست خارجی دارد. این نگاه همسو با صهیونیست هاست و در پروندۀ ایران نیز به موضع جنگطلبانۀ ترامپ نزدیک است. در سوی دیگر، ونس به طیفی نزدیکتر است که میتوان آن را «انزواگرا» نامید؛ جریانی که ضداسرائیل نیست، اما میخواهد سیاست خارجی امریکا در نهایت با معیار «امریکا اول» تنظیم شود و واشنگتن در خدمت اولویتهای دیگران از جمله اسرائیل قرار نگیرد.
از همین منظر، صعود دوبارۀ ونس را میتوان یکی از بازتابهای سیاسی نارضایتی از جنگ ایران دانست. گزارشهای متعدد و اظهارنظرهای عمومیِ ونس نیز نشان میدهد که او در قبال مداخلۀ نظامی امریکا محتاطتر از روبیو بوده و همین نگاه، برای بخشی از پایگاه ترامپ جذابتر شده است. اگر او در کنار این موقعیت، در مسیر مذاکرات نیز نقشی موفق ایفا کند، موقعیتش برای آینده میتواند بیش از پیش تقویت شود.
به بیان دیگر، ماجرا فقط این نیست که چه کسی امروز در نظرسنجی سیپک جلو افتاده است؛ مسئله اصلی این است که جنگ ایران، شکاف قدیمی در اردوگاه ترامپ را آشکارتر کرده است: شکاف میان کسانی که میخواهند امریکا هزینه جنگهای اسرائیل را بپردازد، و کسانی که اصرار دارند باید مرز «امریکا اول» حفظ شود.
به کانال تلگرام شمس الدین شریعتی بپیوندید.
