بازی چه از نوع کامپیوتری مانند فیفا و کلش، چه از نوع فیزیکی مانند فوتبال و پینگ پنگ باشد باید همیشه دقت داشت که یک بازی است. آدم خردمند در بازی غرق نمیشود و اجازه نمی دهد برنده شدن توی بازی برایش اهمیت بالا داشته باشد.
با این حال بازی های رایج را در حدی یاد میگیرد که اینها ابزار ارتباط با دیگران هستند و جز علوم مفید محسوب میشوند.
با این حال وقار خود را موقع بازی کردن حفظ می کند مثلا در فوتبال فیزیکی خود را به آب و آتش نمی زند تا جایی که سلامت خودش و دیگران به خطر بیفتد برای برنده شدن(مراقب بد آموزی هایی که کارتون فوتبالیست ها دارد باش)
بلکه گوشه ای از زمین را میگیرد و انجا را به محل بازی خود تبدیل می کند و هروقت توپ به سمتش سعی می کند پاس بدهد و با دیگران بازی را برنده شود نه اینکه خودش را اثبات کند که اینها از عقده ها آمده اند. اگر هم مربی دارد که دیگر وظیفه اش مشخص است.
در بازی کامپیوتری دفاعی بازی می کند زیاد حمله نمی کند. غرق بازی نمیشود. فخرفروشی نمی کند و اگر باخت عصبی نمیشود. در بازی کردن زیاده روی نمی کند زیرا یادش هست که بازی اسمش روش هست یک بازی است و جدی نیست.
پول خرج کردن در بازی کامپیوتری که صرفا لول ما بالاتر برود عاقلانه نیست. یادمان بیاید که هدفمان چه بود از بازی کردن. همراهی با جامعه و مقداری سرگرم شدن طوریکه ذهنمان از چالش های روز جدا شود
اینها که گفتم برای کسی که به صورت حرفه ای گیم بازی می کند یا مثلا فوتبالیست هست نیست.
