اگه بپذیریش فوایدی هم دارد.
چند روز پیش خبردار شدم که یکی ز همکارانم دارد از شرکت میرود . دچار احساسات زیادی داشتم اضطراب و دلتنگی و ناراحتی سراغم اومد. حالم گرفته شد. این وضع، این متوجه ناپایداری دنیا شدن(بار اولم نیست ولی هربار حیرت زده ام می کند) باعث اندوهی شد که میتونست چند روز باهام باشه.
اما نگاهم رو عوض کردم. به خودم گفتم فرض کن مرده. فرض کن خبر مرگش رو اوردند مثلا تصادف کرده یا یکهو ایست قلبی کرده و الان افکاری داری که وقتی از مرگ کسی مطلع می شوی سراغت می آید. اون موقع چطور خواهی بود؟ اون موقع چقدر حسرت خواهی خورد؟ قلبت چطور خواهد زد؟ تمرکزت چطور خواهد بود؟ دیدم اندوه اون خیلی زیاده و توی دلم گفتم خدارو شکر که خودش به اختیار خودش تصمیم گرفته بره از اینجا و مدتی کار نکنه.
تونس