خیلی لوسی!!

به نام خدایی که فقط بالای سرم نیست، تو اتاقمه، و همراهمه تو خیابون، و موقع لگدخوردنِ روحم، و موقع خنده های از ته دلم، و همراه شادی و امیدم که چند سالیه مهمون همیشگیم شده. سپاس.

اما بعد، نمیدونم این رشته نوشته های سیاسیم کی میخواد تموم بشه. حوصله م داره سر میره از نوشتن در سطحی پایین تر از افق توحید، شاید تا وقتی که آدما و بالتبع، نویسنده های ویرگول، اینقدر لوس تشریف دارن!

لوس، همون کلمه ایه که به بچه ها نسبت میدن. البته اون زبون بسته ها از این تهمت مبرا هستن، اونا گریه میکنن، چون کلمات رو بلد نیستن و بالطبع نمیدونن چطوری به آدم بزرگه بگن من توجه بیشترت و حمایت بزرگونه ترت رو لازم دارم. لوس یعنی فردی که از پذیرفتنِ مسئولیت کاراش فرار میکنه.

اما چیزی که نمیفهمم اینه که تو چرا اینقدر لوسی!؟

• سال گذشته انتخابات بود و جدّی هم بود. دوگانه ای برقرار بود بین معیشت و آزادی. تقریبا البته. یه عده از همون اول قهر کردن که ما نیستیم. خب به درک! در ادبیات سیاسی، رای ندادن یعنی پذیرفتن نظر دیگرون و نشستن سر جات. (no vote, no voice) مثل خودم که با جلسه آپارتمان حال نمی کنم و شرکت هم نمی کنم و رای هم نمیدم. اما هرچی نظر جمع بود، با اینکه بعضی مواقع اون هزینه رو به درد نخور میدونم، اما پول رو میدم. مگر اینکه بخوان یه روال غیرفانونی رو وضع کنن که سخت اعتراض میکنم. مثل پارسال که آسانسور مجتمع، بخاطر سهل انگاری شرکت سرویس کننده، خرج زیادی آورد. قرار شد پول جمع کنن تا تعمیرش کنن. گفتم خرج نکنید. صورتجلسه کنید ببریم اتحادیه تا حقمون رو زنده کنیم. گفتن کی وقتشو داره! گفتم من. ولی نهایتا صورتجلسه رو ننوشتن و فقط اون خرج هنگفت رو کردن. منم پول ندادم و نمیدم.

  برگردیم به انتخابات. عده ی دیگه ای به آزادی رای دادن با اینکه آزادی گفت من برای بقیه چیزا برنامه خاصی ندارم. هنوزم داره میگه. یا شایدم من اینجوری شنیدم. 16 به 13 بازی رو واگذار کردیم، نه زمین کج بود و نه داور رو خریده بودن. با نتیجه نزدیک باختیم و چیزی هم از ارزشهامون کم نشد! خودم هم در ویراستی، برخلاف جوّ غالب اونجا، بسرعت از رئیس جمهور منتخب، حمایت و دفاع کردم. وظیفه م بود، چون اینجا جمهوریه.

  خب حالا آزادی، نظرش این بود که نرخ دلار هم آزاد بشه. بازم از صمیم قلب این تصمیم رو غیرمسئولانه و شاید حتی موذیانه میدونم. اما منتخب همه ست. نمیشه جِر زد. شاید اون بقیه مردم، اینو هم میخواستن. شاید دلار دارن، طلا دارن، شایدم نه. فقط میخوان که تجارت باز با دنیا و اقتصاد آزاد رو تجربه کنن. که من همین دو عبارت رو هم نابخردانه میدونم. آخه شیطان بزرگ هم برخلاف مفهوم این دو عبارت، شیطنت میکنه. قواعد خودساخته رو میشکنه، تعرفه میذاره، سوبسید میده، تبلیغات میکنه، کارخانه های تعطیل شده رو بوسیله بیت المال احیا میکنه و...

• به ج.ا اعتراض داری؟ از صمیم قلبم میفهممت. اینم شاهدش.

  اما چیزی که نمیفهمم اینه که چرا یه ایرانیِ چند هزارساله باید دستشو به سمت اراذل تازه به دوران رسیده ی دنیا دراز کنه. حتی اگر بتونه ج.ا رو (بلانسبت) با اونا مقایسه کنه. بعد از اون، تو چرا اینقدر لوسی که انتظار داری عناصر موساد تو خیابون باشن ولی پلیس و بسیج و اطلاعات تو خیابون نباشن و نزنن و نکشن؟ حضور موساد و کومله، داد ضد انقلابِ غیرسلطنت طلب رو هم درآورده. مگه بی بی سی رو تماشا نمیکنی!؟

• دیدنِ جوونی که بخاطر اعتراض به آینده مبهمش کشته شده، سخته. حتی اگه یه نفر باشه. حتی اگه شعار برخلاف نظام داده باشه. اما وقتی بنیاد شهید (و قاعدتا پزشکی قانونی هم) میگه حدودا 700 نفر بودن، چرا به عدد 12 یا 24 هزار چسبیدی؟ تو اونجا بودی؟ خبرنگارای شبکه های خبری خارجی در صحنه بودن؟ بابات رئیس پ.ق هست؟ آیا جز اینه که لوس شدی و میخوای بدون پذیرفتنِ مسئولیت حرفت، با این عدد تا آخر عمرت داستان بسازی؟ بعدم معترضی که چرا اینترنت قطعه؟ اگه حکومت همین الآن بگه:

  میخوایم اینترنتمون رو وصل کنیم به استارلینک، بدون فیلترینگ، حتی اگه بخواید سایت ها و صفحات غیراخلاقی رو هم نمی بندیم. فقط یه شرط داره: اونم اینه که همه باید با شخصیت حقیقی یا حقوقی شون در اینترنت کار کنن. هر آیدی ای معلوم باشه نام و نام خانوادگیش چیه و طبعا در قبال تمام کلمات و کنش هاش و حتی پسندهاش مورد سوال خواهد بود. از لحظه ی وصل به اینترنت بین الملل، پنهان کاری تعطیل میشه

  اگه راست میگی و لوس نیستی (= مسئولیت پذیر هستی) باید قبول کنی.

• تویِ کاسب اگه مثل اون نارفیقِ من هستی که تا فهمید از خرید جنساش و فروش اونا در بازار، سود خوبی میکنم حسادت کرد و جنس بُنجل تحویلم داد، بعدشم با وکیلش شکایت منو بی اثر کرد، و وقتی قبل تر، کتاب برایان تریسی رو بهش معرفی کرده بودم تا مشکلات فروشش رو کمتر کنه، به مسخره گرفت، اگه تو هم اقتصاد رو با نامردی و ندونم کاری پیش میبری، خیلی باید لوس باشی که همه چیزو بندازی گردن دولت.

• اصلا میدونی چیه؟ این منم که به تو و مشهورها اعتراض دارم. این شماهایید که با چسبوندنِ بی موقعِ اعتراضات به اون مردک، نذاشتید ما هم به معترضین علیه افزایش دلار بپیوندیم. شماهایید که در اعتراض به مردن یا کشته شدن مهسا امینی نذاشتید به جنبش اصلی، یعنی شفافیت و پاسخگو بودنِ نظام قضایی در پرونده های حقوق مردم در برابر حاکمیت، بپردازیم. این شمایید که با تظاهرات سال 88 در دفاع از رای گمشده ای که بعدا بعضی اصلاح طلبان هم گفتن نمیشه گم بشه یا لااقل زیاد نمیشه، نذاشتید به دوقطبی بودن انتخابات معترض بشیم. این مجاهدین خلق بودن که با تندروی هاشون باعث شدن جوّ گفتگوی ادیان و دیدگاهها از همون اول انقلاب وِل بشه. این کشور محبوب شما، سرزمین فرصتها و پدر پیرِ روباهش بودن که باعث شدن منافق های حجتیه بطرز عجیبی در نهادها نفوذ کنن و فرصت رشد جوون ها و ج.ا رو بشدت محدود. آیا اینا رو هم نمیخوای بپذیری!؟

• و من، من اگه بخوام دامنم رو بربچینم از این خاک

  و بگم من کم کاری ای نکردم، همه چیز تقصیر بقیه ست، واقعا لوس تشریف دارم.

• و اما متنی که به نام او شروع شد رو بهتر اینه که با یاد او به پایان ببرم. به امروز تو و ظلم هایی که بهت میشه هم فکر میکرد اونی که فرمود: "هیچکس به غیر خدای تعالی امید نبست مگر آنکه ناامید گشت" علی علیه السلام، غررالحکم ص9