ریاضی بازگشت؛ چرا ما یک «سمفونیِ ناتمام» هستیم؟

در تمامِ ذراتِ عالم، یک قانونِ بنیادینِ ریاضی وجود دارد که هم در سیم های یک گیتار دیده می‌شود و هم در عمقِ کلامِ وحی. این قانون، رازِ «اکتاو» است.

۱. نُتِ آغازین: «إِنَّا لِلَّهِ...»

وقتی یک نوازنده، نُتِ «دو» (Do) را به صدا درمی‌آورد، فرکانسِ پایه‌ای ایجاد می‌شود که بسترِ تمامِ نغماتِ بعدی است. در منطقِ خلقت، این همان لحظه‌ی «إِنَّا لِلَّهِ» است. ما از یک «فرکانسِ واحدِ الهی» صادر شده‌ایم. روح ما، اولین نُتِ این سمفونی بزرگ بود که در سادگی و پاکیِ مطلق نواخته شد. ما از خدا بودیم و با امضای او آغاز شدیم.

۲. سفر در میانِ پرده‌ها: کثرتِ میانِ راه

یک موسیقی‌دان برای خلقِ زیبایی، نمی‌تواند فقط روی یک نُت بماند. او باید از نُت‌های «ر، می، فا، سل، لا، سی» عبور کند. این نُت‌های میانی، نمادِ دنیای کثرت هستند؛ نمادِ چالش‌ها، تضادها، غم‌ها و شادی‌های ما در این کره‌ی خاکی. هر کدام از ما در طول زندگی، فرکانس‌های مختلفی را تجربه می‌کنیم. گاهی در نُت‌های پایین (سختی‌ها) و گاهی در اوج (موفقیت‌ها) نوسان می‌کنیم. اما خطر اینجاست که در میانه‌ی این نُت‌های رنگارنگ، «نُتِ پایه» یا همان تونیک را فراموش کنیم.

۳. کمالِ اکتاو: «...وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

زیباترین لحظه در تئوری موسیقی زمانی است که نوازنده پس از طی کردن هفت نُت، به نُتِ هشتم می‌رسد. این نُت دوباره همان «دو» است؛ همان نام و همان هویت. اما یک تفاوتِ شگفت‌انگیز وجود دارد: فرکانسِ آن دقیقاً دو برابر شده است!

این همان مفهومِ «رَاجِعُونَ» است. بازگشت به خدا، بازگشت به یک نقطه‌ی تکراری نیست؛ بلکه رسیدن به همان منبعِ اولیه در یک «ترازِ بالاتر» و با «کمالی افزون‌تر» است. ما از خدا آغاز شدیم (دوِ پایین) و پس از گذر از هفت پرده‌ی امتحانِ زندگی، دوباره به او برمی‌گردیم (دوِ بالا).

۴. عبادت؛ تنظیمِ کوکِ وجود

اگر سازِ وجودِ ما به دلیل از بین رفتن کوک در طولِ زندگی از گام خارج شود، نُتِ بازگشتِ ما (مقصد)، با نُتِ آغازینِ ما (مبدأ) هم‌صدا نخواهد بود و این یعنی «ناهماهنگی» یا رنج. عبادت در واقع عملِ «تیونینگ» (Tuning) یا کوک کردنِ مدامِ روح است. ما هر روز در نیایش‌هایمان، فرکانسِ خود را با فرکانسِ مبدأ چک می‌کنیم تا مطمئن شویم که مسیرِ بازگشت را درست می‌پیماییم.

نتیجه‌گیری:

آیه‌ی «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ» صرفاً یک عبارت برای تسلیت نیست؛ بلکه بیانِ یک قانونِ فیزیکی و موسیقایی در ابعادِ کیهانی است. جهان، سمفونیِ عظیمی است که رهبرِ آن خداوند است. ما نُت‌هایی هستیم که وظیفه داریم با عبورِ درست از میانِ پرده‌های زندگی، در نهایت با همان شکوهی به آغوشِ پروردگار برگردیم که از آن صادر شده بودیم.

صادر شده بودیم.