ما در دنیایی زندگی میکنیم که همیشه چیزی برای شنیدن هست — نوتیفیکیشن، پادکست، موسیقی، ویدیو، گفتگو.
اما وقتی سکوت میاد، ذهنمون شروع میکنه به سروصدا.
این همون لحظهایه که اضطراب، حس پوچی یا حتی خستگی خودش رو نشون میده.
در روانشناسی، این پدیده به «اضطراب وجودی» نزدیکه؛ جایی که انسان در نبود محرک بیرونی، با خودش روبهرو میشه.
راهحل؟ سکوت رو دشمن نبینیم. یاد بگیریم باهاش بشینیم، نه اینکه ازش فرار کنیم.
مدیتیشن، پیادهروی بدون هدف، یا حتی چند دقیقه بدون گوشی بودن میتونه ذهن رو دوباره تنظیم کنه.
سکوت شاید ترسناک باشه،
اما اونجاست که صدای واقعی خودمون رو میشنویم. 🕊️
