این روزها که بازارِ اکران فیلمهای سینمایی در جشنواره فیلم فجر گرم است، شاید کمتر کسی غیر از کودک و نوجوانان باشد که برای دیدن انیمیشن، پایش به سینما باز میشود؛ همانطور که امروز هم در نشست خبری «پسر دلفینی ۲» کارگردان این انیمیشن، #محمد_خیراندیش به آن پرداخت، متاسفانه حتی در فضای خود جشنواره فجر هم کمتر به انیمیشنها بها داده میشود، نمونهاش هم اینکه اگر برای هر فیلم سینمایی، ۳۲ سانسِ اکران قرار داده شده، یک چهارم این تعداد، برای انیمیشنها قرار داده شده است. اما خب با این وجود، به پای تماشای انیمیشن «پسر دلفینی ۲» نشستیم تا با بررسی و بالا و پایین کردن آن، شاید نظر شما را هم عوض کرده باشیم.
آنچه از همان ابتدا توجه مخاطب را جلب میکند، کیفیت بالای انیمیشن پسر دلفینی ۲ در طراحی بصری شخصیتها، CFX ،VFX، پرداخت حرکتها، هارمونی رنگ و نور و اتمسفر کلی تصاویر، دکوپاژ و تدوین و خلاصه تمام ویژگیهای فنی و تکنیکی یک انیمیشن است؛ موازدی که پسر دلفینی ۲ از این جهت خودش را قابل مقایسه با انیمیشنهای روز دنیا نشان میدهد.
از دیگر نکات مثبتی که نظر مخاطب را به خودش جلب میکند، توجهِ شایان کارگردان، به ایجاد فضایی ایرانی، در برخی عناصر داستانی است. این اثر، به خوبی توانسته تا سه عنصر یک فرهنگ، یعنی لباس، غذا و زبانِ اهالی جنوب ایران را در جریان انیمیشن به عرصه نمایش بگذارد، از لهجه جنوبیشان گرفته تا قلیه ماهی و رقص و آواز بندری و... . البته که طبق گفته کارگردان، این اثر برای داشتنِ اکران بینالمللی سعی کرده حدفاصل را نگه داشته تا بتواند برای مخاطب غیر ایرانی هم جذابیت کافی را ایجاد کند.
صداپیشگان نام آشنا
در سمت دیگر ماجرا، یکی از جلوههای دلنشین هر انیمیشنی، صدابازیگران آن و خوب از آب در آمدنش، هنر مدیر دوبلاژش است. در پسر دلفینی با به کارگیری صدای دوبلورهای خاطرهانگیزی مثلِ حامد عزیزی، صدای معروف پو در پاندای کونگ فوکار، مجید شفیعی، صدای پاتریک و دیگر هنرمندان قهار این عرصه مثل ناهید امیریان، مریم جلینی، ثریا قاسمی، شراره حضرتی، ارسلان جولایی، ژرژ پطروسی، تورج نصر و...، توانسته جذابیت و دلچسبی آن را دو چندان کند.
این هم باید گفت که فیلمنامهنویسها، گاهی با انتخاب دیالوگهایی دوپهلو با طنزی غنی و اقناعگر، روحی شاد به روایت داستان بخشیدهاند به طوری که شما را بیشتر از یک کودک و نوجوان به خنده وا میدارد. یا استفاده از ترندهای روزهای اخیر، مثل آهنگ «آهای سیاه زنگی»، نمونهای از توجه دیالوگنویسان در بروز بودن محسوب میشود.
یکی از ایرادهایی که به اولین قسمت از این دنباله وارد میشد، منسجم نبودن خط سیری و عدم ارتباط وقایع داستان بود که چنانچه مشهود است، کارگردان، با تاثیر از نقدهای وارد شده، در این قسمت سعی کرده تا این مشکل را برطرف کند و به شکل موثری در این کار موفق بوده است.
این انیمیشن، با خلق صحنههایی متفاوت، احساسات شما را در طی فیلم درگیر میکند، گاهی غم را تجربه خواهید کرد، گاهی ذوق زده میشوید، گاهی لبخند بر لب میزنید و درنهایت با قهرمانیِ پسر دلفینی و باقی شخصیتها خو میگیرید و با آنها در این مسیر همراه میشوید.
با این حال، اگر انیمیشن باز باشید، به صورت مکرر قسمتهایی از پسر دلفینی ۲ ، شما را یاد آثار معروف دیگری مثل لوکا، لاکپشتهای نینجا، موآنا، پسر جنگل و... خواهد انداخت. شاید با این قضیه که در میانِ چالشهای داستان، گره گشاییها، تخیلی و رویایی هستند اذیتتان کند، اما خب با اکراه، میگوییم در یک انیمیشن، هرچیزی ممکن است رخ دهد پس بهتر است خرده نگیریم.
در پایان کار، این انیمیشن به اندازه کافی جذابیت دارد که زمان از دستتان در برود و در آخر با حال خوب، از سالنِ سینما خارج شوید.
معین محمدی | ۱۴۰۳ مهندسی صنایع
