موانع زیادی جلوی پاهامه. با سه نفر راجبش صحبت کردم. یک نفر گفت به نظرش الان دیگه دیر شده، یکی گفت بستگی داره، و یکی دیگه گفت میشه امیدوار بود. خودم هم میدونم ممکنه جواب نده. ممکنه اگه براش تلاش کنم، فقط وقتمو تلف کرده باشم. اما این چیزیه که یجورایی واقعا... میخوامش. چیز مهمی هم نیست. حداقل، برای کسی که داره این نوشته رو میخونه، چیز مهمی نیست. راجب کنکور و انتخاب رشته هاست. میخواستم کنکور زبان فرانسه رو بدم. برای کسی که از فرانسوی فقط بلده جمله ی "فاغسی فَغاغه" رو با لحن حبیب سریال لیسانسه ها رو بگه، بلند پروازیه. ریسکه. دیوونگیه. اسمای زیادی میشه روش گذاشت. اما این تصمیم واقعا از روی هیجان نبود. یکهویی گرفته نشد. خیلی بهش فکر کردم. فقط چون قبلش به کسی چیزی نگفته بودم، فکر میکنن که این فکر یهو سر و کله ش پیدا شده و من دنبال بهونم که از گسسته و هندسه فرار کنم. نمیدونم. شاید هم واقعا دنبال فرارم.
مشاورم، که به نظرش الان دیگه دیره، گفت اول با خانوادم راجبش حرف بزنم، ببینم اونا موافقن یا نه، بعد تصمیم بگیرم که بخونم یا نخونم. نمیدونم چطوری بگمش که باهام مخالفت نکنن. مامان همیشه بهم میگن برو رشته ایو پیدا کن که خودت دوستش داشته باشی. اما هیچوقت نشد اونجوری که باید، راجب علایقم با خانوادم حرف بزنم. فقط میدونن که ورزش و کتاب و نجوم رو دوست دارم. همین. که این علایق از بچگیم باهام بزرگ شدن. از چیزهای جدید بی خبرن. مثلا نمیدونن من چقدر عکاسی، سفالگری، نجاری، نقاشی، ترانه سرایی، نواختن، زبان، سفر، دیدن، شنیدن، یاد گرفتن، کشف کردن، و کمک کردن و... رو دوست دارم. توی هیچکدوم هم عالی و بهترین نیستم اما، اینا چیزایین که واقعا من رو میکشن سمت خودشون. میدونم قبلا گفتم رویایی ندارم، دارم، فقط چون خیلی دور از ذهن به نظر میرسن، انگار که ندارم.
هدفی توی سرمه که با دادن کنکور فرانسه و قبول شدن توی یه دانشگاه خوب، بخشی از مسیرم رو رفتم. اما اصلا نمیدونم میتونم این کار رو بکنم یا نه. به کی گوش کنم؟ خیلی ها میگن ببین قلبت چی میگه. خیلی ها هم میگن از بقیه مشورت بگیر. و من هر دو تا رو انجام دادم، اما، هنوز سردرگمم. راه درست چیه؟ چیکار باید بکنم؟ نمیتونم وقتم رو سر تصمیم گرفتن از دست بدم...
