روز هفتم: از کجا باید شروع کنم؟

- تصمیمتو گرفتی؟

+ بله.

مشاورمون ازم پرسیدن و من جواب دادم.

احتمالا دیر شده. احتمالا امیدی نیست. اما میخوام فکر کنم تا وقتی که میشه نفس کشید امیدی هم هست. اصلا به قول معروف، آدمی به امید زنده‌ست.

”اما ما با تحقیقات دقیقمان، بالاخره پی به دلیل این شجاعت غیرعادی انسان‌ها بردیم. آنها نوعی وسیله‌ی دفاعی بیولوژیک دارند که نامش امید است. چیزی که ما درمورد امید دستگیرمان شد، این است که یک جور سپر حفاظتی نامرئی‌ست که باعث می‌شود آدم ضد‌ضربه شود؛ و آدم‌ها را دچار این احساس می‌کند که در آینده همه چیز قرار است بهتر شود. و یک جوری می‌شوند که در مقابل همه سختی‌ها مقاوم می‌شوند. و اگر اتفاق بدی بی‌افتد خوشحال می‌شوند که اتفاق بدتری نیفتاده.“

- بهرام؛ مسافران

پ.ن: ادامه‌ی گزارش بهرام بدین شرح است: و در وضعیتی که اگر ما بیفتیم با دست خودمان سیاره‌مان را منفجر می‌نماییم اینها با دل راحت می‌نشینند، شامشان را می‌خورند و امید می‌ورزند به اینکه حقوقشان می‌رود بالا و قیمت‌ها می‌آید پایین. این ها هوا را آلوده می‌کنند و همه چیزشان دودزاست حتی خودشان هم دودزا هستند و امید دارند که باد می‌آید و دودها را می‌برد و هوا تمیز می‌شود و به همین دلیل کارخانجات خودروسازی‌شان روزی چند هزار خودرو به این ترافیک اضافه می‌کنند و بجای صرف هزینه و وقت زیاد برای برنامه‌ریزی و محاسبه اینکه آیا این تعداد خودرو توی این تعداد خیابان جا می‌شود یا خیر، امیدشان را تقویت می‌کنند و بد به دلشان نمی‌آورند. و مردم هم امیدوارانه می‌نشینند توی ماشین‌هایشان، منتظر می‌شوند که راه باز شود که بالاخره می‌شود و می‌دانند آب کم دارند ولی دلاورانه آب مصرف می‌کنند و به امید باران می‌نشینند و تا حالا اینجا کسی از تشنگی نمرده است و مسئولان زمین که همه دلسوزانه برای آدم‌ها کار می‌کنند بیشتر از اینکه به آنها امکانات و کار و مسکن و اینها بدهند "امید" می‌دهند که جواب می‌دهد و کم خرج و به صرفه است و به نسبت مساوی بین همه تقسیم می‌شود و کسی سر آن با دیگری دعوا ندارد زیرا منابعش نامحدود است و سهمیه بندی و کارت و کوپن و اینها نمی‌خواهد. یک نکته جالب دیگر درباره امید هم خواص درمانی آن است و بیماران هرچه امیدوارتر باشند زودتر بهبود می‌یابند و حسن‌ش این است که مجانی است و گویا روی دفترچه بیمه حساب می‌شود.