نمیخواهم از کلمات قملبه سلمبه استفاده کنم. تجربه زیسته اندکم به من یاد داده که واقعیت ها را ببینم، بررسی کنم و بعد یا به حقانیت آن برسم یا آن را نقض کنم. واقعیتی که حتی نیازی به بررسی من ندارد چیزی است به نام پول.
تا کنون کسی را ندیده ایم که در خیابان پلاکاردی به دست بگیرد یا به مردم التماس کند که به من محبت بدهید. اما تا دلتان بخواهد بر سر چهارراه ها، در ایستگاه های مترو، در تقاطع کوچه و خیابان های پرتردد افرادی را می بینیم که التماس می کنند تا پول بگیرند.
پول واقعیتی قدرتمند، انکار ناپذیر، لج باز و فعال است. در طول تاریخ از زمان ضرب سکه تا کنون که نظام مالی جهانی در شبکه ای پیچیده و مهندس شده در قالب های مختلف شکل گرفته است ندیده ایم که قدرت، حاکمیت یا حتی دین و مذهب با دستور و اعمال زور قدرت پول را در دست بگیرد. پول همیشه قدرتمند تر بوده است. مثلا هیچگاه نمی بینیم که یک مرجع دینی با دادن فتوا بتواند ارزش پول ملی کشور، ملت یا حتی امتی را افزایش دهد. پول از دل جامعه برای جامعه است و اگر با آن مهربان باشیم با ما مهربان و اگر نامهربان باشیم، ظالم و سنگدل است.
برای دولت ها و دولتمردان پول مثل سینی چای مهمانی است که وقتی رو به روی شما می رسد تا زمانی که چای برای اطرافیانتان بردارید رو به روی شماست و به محض اینکه چای را برای خودتان بردارید می رود. به گواه تاریخ دولتمردانی که قدرت پول را جدی گرفته اند، با آن مهربان بوده اند و آن را در راه زیرساخت های اجتماعی و قدرت مردم و اقتصاد آزاد هزینه کرده اند، در تاریخ رو سفید بوده اند و موفق. اما دولتمردانی که سعی در کنترل ارزش پول با دستور را داشته اند و از آن نه برای ساخت و تولید و رونق اجتماعی بلکه برای خود، خانواده و خواص و اطرافیان خود استفاده کرده اند رو سیاه، نامی گره خورده با ننگ و سرنوشتی تاریک مثل سرنگونی داشته اند. پس اگر در جامعه ای هستیم که فقر در آن کلید واژه ای همکانی و فراگیر است و با سرعت به سوی فروپاشی می رود بدانید که توسط دولتی مدیریت می شویم که یا با پول مهربان نیست یا با ما.
