حضرت نوح علیه السلام هنگام رحلت به پیروان خود چنین بشارت داد:
بعد از من غیبتی طولانی رخ می دهد. در طول این مدت، طاغوت هایی بر مردم حکومت می کنند و بر آن ها ستم می نمایند.
عاقبت خداوند آن ها را به وسیله قائم بعد از من که نامش هود علیه السلام است نجات می دهد. (*1)
بعد از رحلت حضرت نوح علیه السلام مومنان و پیروان او در انتظار حضرت هود علیه السلام بودند؛
اما غیبت هود علیه السلام طولانی شد. بسیاری از آن ها نا امید شدند و به بت پرستی روی آوردند و تعداد کمی از آن ها بر صراط خدا ماندند.
در این زمان حضرت هود علیه السلام ظهور کردند.
قوم عاد مردمی تنومند و ثروتمند بودند که تمدن پیشرفته ای داشتند. آن ها که در ناز و نعمت بودند به قدرت خود سرمست و مغرور شدند و تصور کردند هیچ قدرتی نمی تواند با آن ها مقابله کند. قوم عاد در بت پرستی، جهل، ظلم و ستم و اطاعت کورکورانه از نیاکان و اشراف فاسدشان غرق شده بودند (*2)
با ظهور حضرت هود علیه السلام اشراف و سران فاسد قوم، مانع می شدند که مردم به سوی ایشان بروند.
هود علیه السلام با صبر و بردباری و استقامت و پایداری دعوت خود را آغاز کرد و بدون کوچک ترین ترس و واهمه ای از ظالمان ستمگر، نهایت سعی خود را برای هدایت مردم به کار گرفت.
اما مردم خیر خواهی هود علیه السلام را رد کردند و جز عده کمی به او ایمان نیاوردند. قوم عاد تا آن جا پیش رفتند که از هود پیامبر علیه السلام خواستند "اگر راست می گویی عذابی را که وعده می دهی بیاور".
خداوند متعال باد بسیار شدیدی بر آن ها فرستاد. باد به مدت هفت شب و هشت روز بر آن ها وزید و تمام آن ها را نابود و بدن هاشان را قطعه قطعه کرد، به طوری که حتی یکی از آن ها زنده نماند (*3)
تنها کسانی نجات پیدا کردند که در زمان غیبت هود علیه السلام صبر کردند، در ایمان خود استقامت ورزیدند و هرگز نا امید نشدند.
(1): مجلسی، بحارالانوار، ج 1، ص 363
(2): ر.ک: هود: 59-50
(3): ر.ک: ترجمه المیزان، ج 10، ص 458
می توانید فهرست کامل "روایت غیبت انبیا (علیهم السلام)" را ببینید
