" سلام.
من حانیه ام. دانشجوی علوم تربیتی.
نه از جنس شعار، نه از سر ادعا. من فقط یکی از اونهاییام که به آموزش فکر میکنن — جدی.
ما توی این کشور، دانشگاه فرهنگیان داریم؛
مسیر مشخص تربیت معلم، کلاسهای آموزشی، برنامههای ضمن خدمت...
اما سؤال اینجاست:🤔
آیا این ساختارها کافیان؟ کافی بودهان؟ و آیا هنوز هم با نیاز امروز آموزش همراستا هستن؟
من فکر میکنم خیلی از معلمها هنوز با سؤالهای بنیادین تنها میمونن:
«واقعاً چرا دارم تدریس میکنم؟»
«مسیر رشد خودم کجاست؟»
«آیا کسی به حال درونی من، فرسودگی من، یا نیازهای انسانی من توجه داره؟»
و دقیقاً اینجا بود که شکفت تو ذهنم جوانه زد.
شکفت، تلاشی سادهست برای برگردوندن نگاه به خود معلم؛
به خودش، نه فقط به مهارتهاش.
به اصالتش، نه فقط به کتاب درسی.
یه پروژه کوچک، دانشجویی، و شاید خام…
اما با آرزویی بزرگ:
که یه روز، آموزشوپرورش خودش بخواد شکفت رو بهعنوان طرحی رسمی، بررسی و اجرا کنه.
و تا اون روز، من مینویسم، میپرسم، فکر میکنم… و دعوت میکنم به گفتوگو.
💬 اگه شما بودی، اولین تغییری که توی مسیر تربیت معلم ایجاد میکردی چی بود؟
منتظر نظرت هستم.🤗
