قورمه سبزی بدون شک یکی از شناختهشدهترین و محبوبترین غذاهای ایرانی است که عطر سبزیهای سرخشده و طعم لیمویی آن، هر ذائقهای را جذب میکند. این غذای اصیل، علاوهبر طعم بینظیر، نمادی از آشپزی سنتی و مهماننوازی ایرانی به شمار میرود. اگر دوست دارید یک قورمه سبزی جاافتاده، خوشرنگ و مجلسی بپزید، دانستن جزئیات و انتخاب مواد اولیه باکیفیت نقش مهمی دارد.
گوشت خورشتی (گوسفندی یا گوساله): ۵۰۰ گرم
سبزی قورمه سبزی (تره، جعفری، گشنیز، شنبلیله): ۵۰۰ گرم
لوبیا قرمز یا چیتی: ۱ پیمانه
پیاز متوسط: ۲ عدد
لیموعمانی: ۳ تا ۴ عدد
آبلیمو کامبیز: ۱ تا ۲ قاشق غذاخوری (برای طعم ملایم و طبیعی)
زردچوبه، فلفل سیاه و نمک: به مقدار لازم
روغن: به مقدار لازم
استفاده از آبلیمو باکیفیت مانند آبلیمو کامبیز در کنار لیموعمانی، باعث میشود طعم ترش قورمه سبزی متعادلتر و دلپذیرتر شود، بدون اینکه غذا بیش از حد تند یا تلخ شود.
سبزیها را پس از شستوشوی کامل، ریز خرد کرده و با حرارت ملایم سرخ کنید. سرخ شدن اصولی سبزی، یکی از مهمترین رازهای خوشرنگ شدن قورمه سبزی است. سبزی باید تیره و معطر شود، اما نسوزد.
پیازها را نگینی خرد کرده و با کمی روغن تفت دهید تا طلایی شوند. سپس زردچوبه را اضافه کرده و گوشت خورشتی را به پیاز بیفزایید. گوشت را خوب تفت دهید تا رنگ آن تغییر کند و بوی خامی از بین برود.
لوبیای از قبل خیسخورده را به گوشت اضافه کنید و کمی تفت دهید. سپس سبزی سرخشده را داخل قابلمه بریزید و مواد را خوب مخلوط کنید.
به مواد آب جوش اضافه کنید تا روی آنها را بپوشاند. حرارت را کم کنید و اجازه دهید خورش بهآرامی بپزد. در میانه پخت، لیموعمانیها را سوراخ کرده و داخل خورش بیندازید.
در نیم ساعت پایانی پخت، نمک و آبلیمو کامبیز را اضافه کنید. این کار باعث میشود خورش طعمی تازه، طبیعی و کاملاً متعادل پیدا کند. قورمه سبزی زمانی آماده است که روغن بیندازد و کاملاً جا افتاده باشد.
شنبلیله را کم استفاده کنید تا خورش تلخ نشود.
حرارت کم و زمان پخت طولانی، کلید جا افتادن قورمه سبزی است.
ترکیب لیموعمانی و آبلیمو باکیفیت، طعم ترش دلنشینتری ایجاد میکند.
اگر بهدنبال پخت یک قورمه سبزی اصیل، خوشعطر و حرفهای هستید، توجه به جزئیات و انتخاب مواد اولیه مناسب اهمیت زیادی دارد. استفاده از محصولاتی مثل آبلیمو کامبیز در کنار روش پخت اصولی، میتواند تفاوت یک غذای معمولی و یک قورمه سبزی خاطرهانگیز را رقم بزند.
