🖋️ علیرضا رحمانیزاده؛ نویسنده
🔹 اینک بدون تحریم!
🔸 اصل و اساس مذاکرات و گفتگوهای مقامات جمهوری اسلامی ایران بر باز کردن گرههای اقتصادی با تکیه بر قدرت چانهزنی در خصوص برنامههای هستهای بود نه آنچه که بعدتر عدهای گفتند «مذاکرات قرار بود سایهی جنگ را از سر کشور دور کند، که کرد»؛ اما بازگردیم به رسانه و توهمی که رسانه برای مردم جمهوری اسلامی ایران در خصوص توافق برجام به وجود آورد؛ رسانه از خودش چیزی به جز ابتکار و هنر و خلاقیت ندارد، یعنی ماهیت رسانه تولید اتفاق و اخبار نیست، انتشار و نحوهی انتشار وقایع و اخبار است که بتواند چه نوع اثری بر ذهن مخاطب بگذارد. پس نقش رسانه دقیقاً معادل معنای خودش است؛ رساندن، رسانایی یا رسانندگی. رسانهها اخبار را به جامعه میرسانند.
🔸 «پیروزی بدون جنگ» تیترِ یکِ روزنامهی پرحاشیهای بود در روز تصویب برجام! (۲۴ تیرماه ۹۴). «اینک بدون تحریم» تیترِ یک همان روزنامه بود (روزنامه شرق ۲۷ دیماه ۹۴) در واکنش به روز اجرای برجام. اینها صرفاً یک مورد بود برای توجه پیدا کردن به برجام و رسانه! اما رسانه، آثار قویتری در ایجاد یک گرایش مثبت نسبت به یک امر اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و یا اقتصادی دارد. «صبح بدون تحریم» (روزنامه اعتماد، ۲۷ دیماه ۹۴)، «فروپاشی تحریم» (روزنامه ایران، دیماه ۹۴)، «تحریمها به تاریخ پیوست» (روزنامه آرمان، دیماه ۹۴) و امثال این تیترها بسیار هستند اما حوصلهی مخاطب کم است.
🔸 در زمانی که رسانه باید نقش حقیقی خود را ایفا کند، یعنی رساندن حقیقت به مخاطب، عدهای با دستکاری ذهنی و فکری سعی در جهتدهی رسانهها و به تبع آن افکار عمومی را داشتد. چگونه؟ با حرفزدنهای خلاف واقع، مثال؟ برجام آب خوردن ما را هم حل میکند. (مخاطب در آن لحظه از اینکه آبِ خوردن ارتباطی به توافق برجام ندارد یقین دارد، پس منظور چیست؟ منظور این است که برجام در کوچکترین مسائل مثل آب خوردن هم نقش دارد و مهم است، پس باید تلاش کرد تا به آن دست یافت).
🔸 لازم است اشارهای به مصادیق مختلف رسانه بکنیم؛ روزنامهها و نشریات، خبرگزاریها، کانالهای خبری، شبکههای اینترنتی و تلویزیونی، فضای مجازی، کتاب و مقالات و از همه مهمتر کلمات! کلمات بزرگترین رسانهها هستند، گاه حقیقت را در بردارند و گاه حقیقت را پنهان میکنند. در خصوص برجام و لغو یکبارهی تحریمها کلمهی «کاسبان تحریم» که در پاسخ به منتقدان به برجام به آنها خطاب شد، خودش شد یک رسانه! در آن دوران با هرکس در خصوص نواقص و عیبهای برجام حرف که میزدید شما را کاسب تحریم میخوانند، خواه شما در تاکسیهای سطح شهر نشسته باشید، خواه بر کرسی دانشگاه تکیه زده باشید و خواه شما واقعاً کاسب تحریم بوده باشید.
🔸 باید قبول کرد که در خصوص برجام بزرگنماییهایی شکل گرفت، دروغهایی مطرح شد و به نحوی مردم را با کلمات فریب دادند، وگرنه مردم در خصوص یک توافق (حتی با دستاوردهای اقتصادی، این توافق که دستاوردی هم نداشت) آنهم با خصم دیرینهی این سرزمین، در خیابانها شادی و پایکوبی که نمیکنند.
🔸 به هر ترتیب توافق برجام با تمام نواقص و ایرادات و پیوستهایش، به دروغی نسیه به مردم و کشور ما در ازای شروطی نقد فروخته شد. در حفرههای میلههای سوخت رآکتور خنداب اراک، بتن ریخته شد، ۱۰ تن اورانیوم و ۸۰ تن آب سنگین از ایران خارج و جایگزین ۴۰۰ تن کیک زرد شدند (یعنی مثلاً شما طلای ۱۸ عیار بدهید و در ازای آن سنگ معدن طلا به شما بدهند، اینطور چیزی فرض کنید) و مواردی بعضاً مهمتر از این دو مورد که در قطعنامه پیوست برجام یعنی قطعنامه ۲۲۳۱ آمده است. اینها در ازای رفع تحریم و اتصال به بانک جهانی و آزادسازی پولهای مسدود شدهی ایران بود؛ اما حیف که این توافق برد-برد نبود.
🔸 با این حال، مقامات جمهوری اسلامی ایران علیرغم فرمایشات امام شهید(ره) این توافق ده ساله را پذیرفتند و در آن ماندگار شدند و آرام آرام مردم متوجه شرایط برجام و دستاوردهای خیالیش شدند، توافقی که قدم به قدمش مینگذاری شده بود، مهمترین مینش هم مکانیزم ماشه بود. بر مبنای برجام (که یک توافق ده ساله بود) اگر جمهوری اسلامی ایران از این توافق قبل از پایان ده سال خارج میشد مکانیزم ماشه (یا همان اسنپ بک) خود به خود فعال میشد و تمام تحریمها، قطعنامهها و محدودیتهای ما دوباره باز میگشتند و به ما سلام میکردند (برای همین بود که دولت شهید رئیسی هم با وجود تمام نقدهای وارد بر برجام، در آن توافق ماندگار شد و به مذاکرات علیالظاهر میرفت و میآمد تا سال گذشته که ده سال نحس برجام پشت سر گذاشته شد).
🔸 اما در این سالهای پس از تیتر «پیروزی بدون جنگ» مقامات دولتی نه تنها در قبال این توافق سراسر خسارتبار سر خم نکردند تا عذرخواهی کنند که حتی پس از خروج طرف اصلی توافق (یعنی رژیم تروریستی امریکا) در اردیبهشتماه سال ۹۷ توسط ترامپ و دولت پدوفیلیَش، در یک حرکت رونالدینیویی هدف برجام را تغییر دادند و گفتند چه بهتر، با اروپا توافق را پیش میبریم! و باز ز هم مردم ما امیدوار شدند. چطور؟ با این حرفها که تبدیل به تیتر شدند؛ «برجام بدون مزاحم» (تیتر یک روزنامه ایران، نقلقول حسن روحانی رئیسجمهور وقت ج.ا.ا)، «جای نگرانی نیست، خروج مزاحم از برجام»، «هزینههای سنگین خروج برای امریکا» و مثل این حرفهای پرطمطراق و تیترها و مصاحبههای بیحد و مرز که قدرت تحلیل و فهم مخاطب را به زوال برد و مردم را به ادامهی این راه امیدوار کرد؛ اما مشکل از آنجایی شروع شد که بعد از خروج مزاحم از برجام و ادامهی روند مذاکرات برجامی در دولت دوازدهم، دولت انگشت اتهام را بهجای اینکه به بیرون نشانه بگیرد به خودیها نشانه رفت و عامل بیفایده بودن برجام را کسانی از داخل خطاب کرد... ادامهی این مسیر فصل جدیدی از اتفاقات تاریخ برجام را برای جمهوری اسلامی ایران رقم زد. فعلاً تا به همینجا بسنده میکنیم.
🔸 شاید برایتان سؤال شده باشد که همهی رسانهها که همسو با برجام نبودند، آنها که مخالف و منتقد بودند چرا چیزی نگفتند؟ باید پاسخ داد که گفتند، خیلی هم گفتند اما قدرت رسانههای جعلی و کاذب بیشتر از رسانههای راستگو بوده و همچنان هم هست. این مسئله ادامه خواهد داشت تا زمانی که مردم، مردم به معنای عامهی جمهور، سطح تحلیل و فهم سیاسیشان را نسبت به اخبار و وقایع مختلف رشد و پیشرفت ندهند تا زمانی که نسبت به تاریخ، نسبت به کارهای رسانهای و کَلَکهای رسانهای آگاه نشوند؛ هر چند که مردم ما همواره در صحنههای حساس بوده و هستند و به فرموده امام شهید(ره)، چنانچه حادثهای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابلهی با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد و در آخر هم همین شد؛ مردم کسانی را برگزیدند که دنبالهی آن خط فکری برجامی نباشند و قانون اقدام راهبردی را خط بطلانی بر آن قرار دادند.
🔸 و سؤال آخر برای نتیجهگیری شما مخاطبین؛ نفع پافشاری بر برجام توسط دولت یازدهم و دوازدهم چه بود؟ چه آوردهای برای مسئولین وقت و یا مردم داشت که آن قدر بر این توافق اشتباه اصرار ورزیدند؟ شاید در کنار این سؤالات قیاس هم بتواند کمکمان کند. قیاس بین همین تیترهای برجامی و تیترهایی که اخیراً در جریان مذاکراتِ سکوت صحنهی نبرد رمضان برجسته شدند، البته از همان بلندگوها.
🔸 از «مذاکره نکنیم چه کنیم؟» روزنامهی حقیقتاً ضدسازندگیِ سازندگی شروع کنیم که در حقیقت بخشی از سخنرانی دکتر پزشکیان بوده و گویا اینطور برداشت کردهاند که تنها راه پیشروی مردم، نیروهای مسلح و بهصورت کلی کشور، مذاکره است، کاری که سالها و سرمایههای زیادی را بر باد داد. بعد از آن میتوان به مقالهی «ملی بیاندیشیم، جناحی نجنگیم» روزنامه شرق اشاره کنیم. بعدتر هم میتوانیم به «هزینه سنگین زیادهخواهی در مذاکرات» روزنامهی توسعهی ایران اشاره کنیم و حدس میزنیم احتمالاً منظور سردبیر محترم از زیادهخواهی، آن ده بند و اصرار مردم بر آن ده بند مصوب شعام و مقام معظم رهبری است وگرنه ما پیشنهاد مذاکره ندادیم که بخواهیم زیادهخواهی کنیم. از تیترهای ترسناک دنیای اقتصاد که نمیتوان چیزی نگفت! کافی است این حس را به مخاطب منتقل کنید که جنگ خسارت محض بوده و دستاوردی نداشته آن وقت مردم از همهجا بیخبر در باتلاقی فرو میروند که اگر خسارت محض بوده چرا تمامش نکنیم و تن به مذاکره ندهیم؟ بله خاصیت مقالات و گزارشهای دنیای اقتصاد ایجاد رعب و وحشت با آمار و ارقام ساختگی خسارات جنگ و قطعی اینترنت و... بود و اگر این نبود، در مقالاتشان از فروش نفت در ایام جنگ و رفع تحریمهای نفتهایی که در نفتکشهای ایرانی بودند و سلاحهای جنگی ارزانقیمت اما پرخسارت ایرانی هم چیزی نقل میکردند.
🔸 زبان مشترک این رسانهها حقارت در برابر غرب است، امریکا هم که کدخدای غرب است. چرا به آنچه آنها خواستند آن نمیدهیم تا نه تحریم باشد و نه جنگ؟ بعضی از رسانهها این را میخواهند. گویی که حتی از انقلاب و آرمانهای اسلامی چیزی نشنیدهاند.
🔸 ما مردم حافظهی تاریخی داریم، رسانه هم آرشیو! میاندیشیم و نتیجهی متناسب با سابقهی هر طرف به دست میآوریم. تا به اینجای کار اما این رسانهها، این افراد، این بلندگوها سابقهی خرابی دارند، در تحریف اذهان، در کذبگویی، در بیادبی و بیاحترامی به منتقدینشان و در بیاعتنایی به فرمایشات امام و رهبران معظم انقلاب.
🔸 وقت اصلاح رسیده است، یا خودشان از درون اصلاح میشوند یا مردم مبعوث اصلاحتان میکنند تا دیگر رویافروشی نکنید و خیار را جای موز به مخاطب غالب نکنید.
#تاریخ_انقلاب_اسلامی
#حضور_تفکر_عمیق_دینی_انقلابی
