ما به خود می‌بازیم!

یک روزی بعد از حذف از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل نوشتم که بهترین گزینه برای هدایت تیم ملی مارکار آقاجانیان است.

سال ها در کنار کی روش مانده بود از او کار و روش یاد گرفته بود. مردی آرام، بی حاشیه هم ایرانی بود و هم قطعا ارزان تر از ادامه با کی روش و حاشیه هایش...

یک کامنت آمد و نوشت خفه شو تو نمیخواد نظر بدی، البته نقل به مضمون

یک روز از اسکوچیچ حمایت کردم و بهترین گزینه این بود که بماند. هم موفق بود، هم ارزان بوده هم تیم ملی در زیر سایه اش خوش فرم بازی میکرد هم هر چه بود، نمی توانست بیشتر از شش تا از انگلیس بخورد!

اما تیم ملی مقابل الجزایر باخت تاج ضد شهاب‌الدین عزیزی خادم کودتا کرد. مردم کمپین تشکیل دادند تا کی روش برگردد. نتیجه همان فشار مردم و گروههای فشار مردمی چیزی جز اینکه الان می بینیم نشد...

ما از همان ۲۰۱۴ باخته ایم، این تیم قلدرمآب خودخواه و شل و ول همانهایی هستند که همان کی روش پروراند و اکنون فوتبال هم ول شده و بی چاره وگرنه بعد از اینکه طارمی به جای قلعه نویی تصمیم گرفت تا پنالتی را کسی دیگر بزند، باید مدیریت فدراسیون مثل قضیه‌ی سکوچیچ که خود را صاحب امر فوتبال می‌دید اقدامات لازم را برای رهایی فوتبال ایران هم از امثال طارمی و قلعه نویی برمی‌داشت

حتی اگر معجزه ای رخ دهد که دور از ذهن هم نیست همان طور که بعد از مساوی خجالت آور برابر سوریه ژاپن را به واقع در هم کوبیدیم این تیم علیرغم برخی آدمهای خویش برنده نیست. ما در یک سیر توپ وار گیر کرده ایم و از آن در نیامده ایم

تیمی که طارمی درش جرنت پیدا کرد که بگوید اسکوچیچ مشکل اصلیست ولی الان در ظاهر مجیز سرمربی را می گوید ولی در عمل به جایش تصمیم میگیرد و سرمربی اش چاره ای جز این که او را هنوز نوک حمله بگذارد ندارد! نه تنها برنده نیست که از بن خراب است. تا زمانی که این روند و روش ادامه داشته باشد. ما در این حلقه گیر افتاده ایم حتی اگر بلژیک را ببریم!

وگرنه تیم ملی حق امثال مارکار آقاجانیان، یحیی گلمحمدی، وحید هاشمیان و محرم نویدکیا است که در عین خلاق بودن بی حاشیه فقط به کارشان فکر می‌کنند ولی چه چیزی مانع این است که افراد نخبه و ساکت به جایگاه های درست بنشینند؟ یک کلمه، مردم! و جریان فرصت طلبی که از همان مردم برای دست یافتن به اهداف خود استفاده میکند. مردمی که به راحتی می گویند : «خفه شو حرف نزن حیا کن رها کن» و ... مردمی چه به مربی اخلاق و پرجرأت‌ترین سرمربی تیم ملی یعنی پرویز دهداری هم رحم نکردند...

همان مردمی که رفتارشان بیشتر تحت تأثير رفتار گله ای است تا تحليل عميق شرايط... و این تیم ملی ثابت کرده که دقیقا تیم همان مردم است.

«گفت ز که نالیم؟ که از ماست که بر ماست»

بریم