مست و هشیار / شعری از پروین اعتصامی

محتسب   مستی  به  ره  دید و  گریبانش  گرفت

مست گفت :ای دوست  این پیراهن است افسار  نیست

گفت: مستی  زان  سبب افتان  و خیزان   می روی

گفت :  جرم   راه  رفتن   نیست  ره   هموار   نیست

گفت :   می باید   تو   را   تا  خانه   قاضی  برم

گفت :  رو  صبح  آی  قاضی  نیمه  شب بیدار  نیست

گفت :نزدیک  است والی را  سرای  آن جا  شویم

گفت  : والی   هم  کجا    در     خانه    خمار    نیست

گفت : تا  داروغه را  گوییم   در  مسجد   بخواب

گفت :   مسجد    خوابگاه    مردم    بد    کار   نیست

گفت :  دیناری   بده   پنهان  و خود  را وا  رهان

گفت :   کار    شرع    کار   درهم   و   دینار   نیست

گفت:  از  بهر  غرامت  جامه ات   بیرون    کنم

گفت :  پوسیده  است جز  نقشی  ز پود و   تار  نیست

گفت : آگه   نیستی   کز  سر   در   افتادت   کلاه

گفت :  در  سر  عقل   باید   بی کلاهی   عار   نیست

گفت: می بسیار خوردی زان چنین بی خود شدی

گفت  :  بیهوده مگو   حرف   کم   و    بسیار   نیست

گفت:   باید   حد   زند  هشیار   مردم   مست   را

گفت :  هشیاری   بیار   ای  جا کسی    هشیار   نیست