فراهم کردن مقدمات ظهور بر مبنای هستی شناسی سیستمی

در حال حاضر، ما در سایه حکومت اسلامی قرار داریم و اشتیاق و تلاش برای ایجاد زیرساخت هایی در جهت ظهور حضرت صاحب الزمان شکل گرفته است؛ تا از این طریق زمینه سازی ظهور ایشان را فراهم کنیم. مهمتر و پیش زمینه زمینه سازی ظهور، فراهم کردن امنیتِ جانِ حضرت برای برقرار عدالت می باشد.

در میان این تلاش های ناکافی و نصفه نیمه انجام شده، موضوعی مغفول مانده و آن موضوع هم بر اساس فرموده پیامبر مکرم اسلام قابل طرح است:

حضرت محمد صلی الله علیه و آله:

ادْعُوا اللَّهَ وَ أَنْتُمْ مُوقِنُونَ بِالْإِجَابَةِ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ لَا يَسْتَجِيبُ دُعَاءً مِنْ قَلْبِ غَافِلٍ لَاهٍ.
خدا را بخوانید و به اجابت دعای خود یقین داشته باشید و بدانید که خداوند دعا را از قلب غافل بیخبر نمی پذیرد.
(بحار الانوار(ط-بیروت) ج 90 ، ص321)

بر این اساس در می‌یابیم هر انسانی زمانی متوجه نیازهایش می‌شود که آن نیاز را شناخته باشد و زمانی دعایش پذیرفته می شود که از دعایش با خبر باشد و به اجابت آن یقین داشته باشد. و خبر آن است که بداند چرا باید ظهور اتفاق بیافتد و چرا ما به ظهور نیاز داریم!

با این توضیح، از آنجا که هدف عدالت گستر برپایی عدالت است، پیش از آن نیاز است تا مردم عدالت را بشناسند و شناخت کافی نسبت به آن پیدا کنند تا با فهم و درک آن، برای تحقق و برآورده شدنش درخواست و تلاش هدفمند و موثر انجام دهند.

برای ایجاد زمینه جامعه لبریز از عدالت، قدم اول آگاهی از عدالت و مفهوم آن است. عدالت در لغت یعنی هر چیزی سر جای خودش باشد. اگر همه چیز سرجای خودش باشد، آنگاه می‌توانیم به تحقق عدالت امیدوار باشیم. تصور و ترسیم این جامعه برای مردم، بسیار لذت بخش و امیدآفرین است. و اگر همگان بدانند که ایجاد حداکثری عدالت، توسط عدالت گستر و با همراهی پیروانش محقق می‌شود، رفتارهای فردی و اجتماعی تغییرات موثر و عمیقی پیدا می‌کنند.

و آنگاه همه خواهند گفت بیایید کاری کنیم کسی بیاید که بتواند بیشترین نظم بخشی و عدالت را در جامعه ایجاد کند. و طبق حدیثی از حضرت رضا علیه السلام که می فرمایند:

قال الامام رضا علیه السلام:

إِنَّ اللَّهَ يُؤَخِّرُ إِجَابَةَ الْمُؤْمِنِ شَوْقاً إِلَى دُعَائِهِ وَ يَقُولُ صَوْتٌ أُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ وَ يُعَجِّلُ إِجَابَةَ دُعَاءِ الْمُنَافِقِ وَ يَقُولُ صَوْتٌ أَكْرَهُ سَمَاعَهُ.
خداوند اجابت دعاى مؤمن را به شوق (شنيدن) دعايش به تأخير مى اندازد و مى گويد: «صدايى است كه دوست دارم آن را بشنوم» و در اجابت دعاى منافق عجله مى كند و مى گويد: صدايى است كه از شنيدنش بدم مى آيد.
(فقه الرضا عليه السلام-ص345)

خداوند نیز چون دوست دارد دست نیاز ما را به سوی خود ببیند باید تضرع و خواهش کنیم تا نیازمان که همان عدالت است را بر ما عنایت و رحمت کند تا بتوانیم به جایگاه حقیقی خود بازگردیم.