ستکا، نامی است از تلاقیِ زمانها و فرهنگها؛ آوایی که در ژرفای تاریخ ریشه دوانده و پژواکش به فردایی ناشناخته میرسد.
در آغاز، «ستکا» دژی بود در قلب سرزمینهای کهن، سازهای عظیم با دیوارهایی مستحکم و سر به فلک کشیده. گویند در روزگاران باستان، ستکا نماد استواریِ مردمانی بود که برای حفظ شکوه سرزمین خود، دژی عظیم برافراشتند؛ دژی که نهتنها از گزند دشمنان که از زوال و فرسودگی زمان نیز در امان باشد. این دژِ باشکوه، گذرگاه تاریخ را طی کرد و از یادها نرفت؛ بلکه به اسطورهای زنده بدل شد.
در آیندهای که هنوز فرا نرسیده، واژهی «ستکا» دیگر تنها یک دژ نیست، بلکه نمادی است از شکوهی جاودان و پناهگاهی استوار در برابر بینظمی و آشفتگی جهان. مردمانی که در جستجوی امنیت و استواریاند، ستکا را به یاد میآورند و این نام برایشان همچنان نمایانگر اقتدار، پایداری و عظمتی ماندگار خواهد بود.
به این ترتیب، «ستکا» فراتر از مکان و زمان رفته و به معنایی عمیق تبدیل شده است؛ به نمادی از «دژی بزرگ و پُرعظمت» که در هزارتوی تاریخ و آینده، همچون کوهی استوار پابرجا خواهد ماند.
