زشتی‌ای که می‌خواهد زیبا شود

یادداشت تأملی: زشتی‌ای که می‌خواهد زیبا شود

گاهی زشتی، نه دشمن زیبایی، که بذرِ پنهانِ آن است.

درون هر چیزی که ما «زشت» می‌نامیم، تمنایی می‌تپد برای دگر شدن — برای دیده شدن در نوری دیگر.

زخمی که می‌خاهد شفا یابد، در اعماق خود میل به زیبایی دارد؛

همان‌گونه که شب، بی‌آن‌که بداند، خورشید را می‌پرورد.

شاید زشتی، مرحله‌ای از بلوغ زیبایی است — لحظه‌ای پیش از تولدِ معنا.

اگر با چشمِ مهر نگریسته شود، چروک‌ها، شکست‌ها و تیرگی‌ها، تبدیل به نقشه‌ی مسیرِ رشد می‌شوند.

زیبایی راستین آن‌گاه زاده می‌شود که انسان، نه در نفی زشتی، بلکه در فهمِ رازِ درونِ آن سکنا گزینَد.