همهچیزم معلق مانده؛ شغل، درآمد، تحصیل، و سی سالی که گذشته.
مدتی است نای نوشتن ندارم، اما همین چند خط را آویزان میکنم شاید سبکم کند.
سلامتی مهم است و واقعیت گاهی سنگین.
نمیدانم آینده چه میشود، اما یاد گرفتهام سخت نگیرم.
در این میان، کمی هم حرفهایتر شدم؛ برنامهنویستر، سنیورتر.
آخرین بار پنج ماه پیش جدی پیگیر دنیای هوش مصنوعی بودم، زمانی که اتصالها نامطمئن بودند و دسترسی سخت.
همین.
یک یادداشت کوتاه از روزهایی که آرامتر از من نمیگذرند.
نگوییم اینترنت ملی، بگوییم اینترانت
نگوییم اینترنت پرو، بگوییم اینترنت
