با خودم، خوش‌قولم

معمولن قرارهایی که با خودمان می‌گذاریم را ظالمانه از یاد می‌بریم یا به دست وعده‌های هرگز نرسیده می‌سپاریم.

دنیِل اچ. پینگ در کتاب «کِی» می‌نویسد آدم‌ها معمولن به روزها و یا سال‌های آخر یک‌دوره که نزدیک می‌شوند، فرصت‌ها را بیش‌تر غنیمت می‌دارند. مثلن اویی که در ۳۹ سالگی به سر می‌برد، چون تنها یک سال تا شروع یک دهه‌ی جدید زندگی‌اش فاصله دارد، به کارهای عقب‌افتاده بیش‌تر اهمیت می‌دهد تا اویی که ۳۵ساله است. دانستن این فاصله‌های کوتاه تا گذشتن از مرز زمانی قبلی و‌ پا گذاشتن به یک بازه‌ی زمانی جدید، به ما کمک می‌کند تا سرعت حرکت به سمت هدف را افزایش دهیم.

این روزها با قرار گرفتن در یک شرایط ویژه، فرصت خوبی برای وفای به قرارهای عقب‌افتاده‌ی گذشته است. هوشیار بودن این روزها، تنها شرط درک موقعیت ویژه‌ی الان است و البته ساعت‌های زیادی که در اختیار ما ست تا در آن‌ها، بیش‌تر به بدقولی‌هایمان فکر کنیم.


#کوتاهنوشت