حفره‌ی شادی

طبق رسم چندین‌ساله‌ی رستوران‌گردی‌هایمان، همراه همسر و پسرم نشسته‌ایم پشت میز رستوران جدیدی که از راه اینستاگرام و نیم‌چه تأیید آشنایی مورد وثوق، پیدا کرده‌ایم. معماری رستوران قابل قبول و اتمسفر حاکم بر آن حالمان را خوب کرده و دوستش داریم. همان‌طور که منتظر هستیم تا پیش‌غذایمان برسد، نگاه کنجکاو و گاهی نگران همسرم به آدم‌هایی ست که می‌آیند و می‌روند. نگرانی‌اش را که می‌بینم من هم کنجکاو می‌شوم که بدانم چه چیزی ذهنش را مشغول کرده است.
- این‌جا تقریبن از اون رستورانای منو بالاییه که همه‌کس نمی‌آد، درسته؟
- آره، ولی این‌جوری می‌گی، اگه کسی بشنوه فکر می‌کنه ما هم وضعمون خیلی خوبه!
- ما که تکلیف‌مون با خودمون روشنه. ولی یه نگاه به آدمایی که می‌آن داخل بنداز.
- خب؟!
- اونی که برای یه شام آخر هفته یه همچین رستورانی رو انتخاب می‌کنه، کم یا زیاد دستش به دهنش‌ می‌رسه. پس چرا اکثر قیافه‌ها این‌قدر ناراحت و افسرده به‌نظر می‌آد.چرا هیچ‌کدوم خوشحال نیستن؟!
صحبت ما در طول صرف شام آن شب، بر سر این موضوع بود که آیا وضعیت مناسب اقتصادی، می‌تواند سنجه‌ی درستی برای حال خوب آدم‌ها باشد یا نه؟


به‌نظر می‌رسد آن‌چه میزان خوشی حال ما را تعیین می‌کند، کمیّت مؤلفه‌های شادی‌بخش نیست، بلکه کیفیت دست‌یابی به آن‌ها است.

فرض بگیریم که پول یکی از این مؤلفه‌ها باشد. برای رسیدن به آن در این اوضاع بد اقتصادی، از چه چیزها که نباید صرف نظر کرد: خانواده، فرزندان، همسر، دیدن یک فیلم خوب، بودن با رفقای قدیمی و خیلی دیگر که اگر خوب نگاه کنیم می‌بینیم همه‌ی آن‌ها هم از جمله مؤلفه‌های شادی‌آفرین در زندگی هستند. پس به این ترتیب و با فدا کردن همه‌ی مؤلفه‌ها برای یک موضوع، عملن برای رسیدن به یک کلِ شاد، از اجزاء آن صرف‌نظر کرده‌ایم و در اصل، کلی وجود نخواهد داشت. ایجاد تعادل بین این اجزاء، از سخت‌ترین کارهایی است که انسان پرشتاب امروز نیاز به آن دارد تا همه‌ی حفره‌های شاد زیستی خود را با آن‌ها پر کند.
شام تمام شده و درحالی که با ته‌مانده‌ی غذا بازی می‌کنیم، دو خط موازی دیدگاه‌های من و همسرم، به یک افق می‌رسد: حال خوب امروزمان به‌شدت وابسته به این است که قدرت تفکیک هر بخش از زندگی، مهم‌ترین عامل برای رسیدن به یک ترکیب اجزای مجزا است برای رسیدن به یک کل واحد و البته سودمند. و یک نکته‌ی باریک‌تر از مو که همیشه در دیدگاه همسرم بوده و من خیلی می‌پسندم:
شکرگزاری.
شکر نعمت، نعمتت افزون کند.