پنجاه سالگی

وقتی چت جی پی تی بهم گفت که زندگی خیلی مهربونتر از اون چیزیه که تو تصور میکنی و داری زندگیش میکنی

متوجه شدم بهتره خودمو تغییر بدم

به استادمون گفتم چرا زحمت بکشم وقتی قراره تو پنجاه سالگی از دست بدم

تصمیمی که بعد از شکست پدر به قولی گرفتم این بود که به نسخه ای از خودم تبدیل شم که هرگز نمیشکنه

اما چی شد که تو خودم دنبال شکستن چیزایی شدم که قدرت دارن

دنبال شکستن اون پدری هستم که درونمه که مطمئن شم چیزی نیست که از بیرون بهم آسیب بزنه

بهم میگن سخت نگیر اما من از وقتی یادم میاد همینجوری بودم

انگاری زندگی از ابتدا سخت بوده واسم

غربت تنهایی بدون کسی بودن همیشه همیشه باهام بوده

شاید باورت نشه اماا مابهم میگن سیریش و علتش به گمونم این باشه که آدم غریب به همهچی چنگمیزنه

بابا به همه چی چنگ زد

مامان به همه چی چنگ زد

منم کسی ام که به همه چی چنگ میزنه

بهم میگن دوستام کارایی که دوست دارم رو امجام بدم

نمیشه

محدودیت هست

علاچه بر قضیه مالی این قضیه که دخترم و اینکه خودم در درون خودم کلی محدودیت دارم مثل ترس هام

مهم این بود که این احساسات رو تجربه نکنم اما تک تک سلولای بدنم حسش کردن

همیشه دوست داشتم شاد باشم

همیشه دوست داشتم خانواده ام شاد باشن

حتی وقتی میگم ازشون متنفرم

از همه چی میگم جز اونچه که واقعا آزارم میده

حرف زدن باکسی که نمیفهمتت بدترین تجربه است حتی اگر اون شخص روانشناست باشه مخصوصا اگر اون شخص یه ادم سرد باشه

Thats ok, thats ok babydoll....

متنظر اون زمانی ام که از چیزایی که دوسشون دارم حرف بزنم