در جامعه، گروهی از افراد هستند که موفقیت تحصیلی، استخدامی یا شغلیشان به مطالعهی پیوسته وابسته است؛ کسانی که در رقابتهای علمی و حرفهای بلندمدت حضور دارند و میدانند نتیجه، محصول استمرار است، نه هیجانهای مقطعی.
دانشآموزان و دانشجویانی که به رتبه برتری میاندیشند و همچنین داوطلبان آزمونهایی مانند معلمی، وکالت، قضاوت، مهندسی و دیگر مسیرهای رقابتی، معمولاً با یک چالش مشترک روبهرو هستند: چالشی به نام « ناپیوسته خواندن » در رقابت های بلند مدت .
تکنیک ۲۵–۵ ابزاری برای حفظ پیوستگی مطالعه و ایجاد توانایی پیوسته خوانی در رقابتهای بلندمدت است ؛ اگر شما در این دسته هستید ، یادگیری تکنیک ۲۵–۵ میتواند راهی عملی برای حفظ پیوستگی در مطالعه باشد .
تکنیک ۲۵–۵ در یادگیری چیست؟
در این روش، یادگیری بر پایهی دو تعهد زمانی ساده اما قدرتمند شکل میگیرد:
۵ دقیقه تلاش برای یادگیری و ۲۵ دقیقه ماندن در وضعیت یادگیری حتی اگر بدون یادگیری یا یادگیری کم باشد
بنابراین هر پارت مطالعه برابر است با ۳۰ دقیقه، اما با یک منطق متفاوت:
در پنج دقیقهی نخست، فرد فقط شروع میکند؛ سعی در یادگیری دارد .
در بیستوپنج دقیقهی ادامه ، تعهد اصلی دیگر سعی در مطالعه نیست بلکه تعهد ماندن در وضعیت مطالعه است — حتی اگر چیزی یادنگیرد . بنابراین در حالت دوم تعهد اصلی رعایت شکل و حالت مطالعه است و در ادامه این دو مورد را بیشتر توضیح میدهیم
مرحله اول: تعهد به شروع (۵ دقیقه)
در این مرحله، فرد متعهد میشود به مدت ۵ دقیقه، تمام تلاش خود را برای ورود به مطالعه انجام دهد؛
باز کردن کتاب ، شروع به خط بری متن یا گوش دادن صوت تدریس ، سعی برای بفهمیدن و تلاش برای ارتباط برقرار کردن با مطلب جزء تعهد این مرحله است . در این پنج دقیقه، وظیفهی فرد سعی در یادگیری است ، نه الزام به یادگیری کامل.
این شروع کوچک، نقش مهمی در کاهش مقاومت ذهنی و غلبه بر اینرسی اولیه (یعنی مقاومت طبیعی ذهن در لحظهی قبل از شروع، زمانی که هنوز هیچ رفتاری آغاز نشده و مغز تمایل دارد در وضعیت فعلی بماند) دارد و تعهد به پنج دقیقه، تعلل و اینرسی اولیه را به میزان قابل توجهی مختل میکند
مرحله دوم: تعهد به ماندن در وضعیت مطالعه حتی بدون مطالعه (۲۵ دقیقه)
پس از پایان پنج دقیقهی اول، معمولاً یکی از دو حالت زیر رخ میدهد:
الف) مغز درگیر مطالعه شده است و یادگیری بهصورت طبیعی ادامه پیدا میکند؛ در این حالت، تا پایان ۳۰ دقیقه مطالعه بدون مشکل انجام میشود.
ب) مغز یا اصلاً درگیر مطالعه نشده است، یا با وجود درگیری اولیه، پیش از پایان ۳۰ دقیقه تمایلی به ادامهی یادگیری ندارد.
در پارت های شبیه به حالت اول، معمولاً چالش خاصی وجود ندارد؛ مغز وارد مسیر یادگیری شده و کار بهخوبی پیش میرود.
اما نقطهی حیاتی دیگر در تکنیک ۲۵–۵ دقیقاً در بخشهای مربوط به «حالت دوم» آن قرار دارد ؛ جایی که مغز، بهطور طبیعی،وقتی حال مطالعه ندارد تمایل به برهم زدن وضعیت ظاهری مطالعه را دارد بنابراین فرار را بر قرار ترجیح میدهد. و تعهد دوم ماندن در وضعیت مطالعه است ؛ حتی اگر هیچ مطالعهی فعالی در کار نباشد. بنابراین در تعهد دوم آنچه تعهد میشود، نه لزوماً مطالعه، بلکه حفظ وضعیت ظاهری مطالعه است حتی اگر با یادگیری همراه نباشد.
بنابراین در وضعیتی که ، مغز تمایل دارد از مطالعه خارج شود و بهسمت فعالیتهایی برود که پاداش هیجانی فوری دارند؛ مثل سر زدن به موبایل، شبکههای اجتماعی یا سرگرمی ، دراز کشیدن و حتی انجام کارهای با اولویت پایین تر ، در این حالت تعهد اگاهانه به ماندن حتی بدون خواندن است و این تعهد تعیین کننده نتایج بلند مدت است . چون خود همین ماندن فوایدی دارد که اهمیت اش کمتر از خواندن نیست ، بنابراین ابتدا به یک سوال مهم و در ادامه به ده فایده مهم درباره « ماندن حتی بدون خواندن » می پردازیم
چرا تعهد به «ماندن» و نه «خواندن»؟
چون مسئلهی اصلی در رقایت های بلندمدت، اغلب یاد نگرفتن نیست؛ رها کردن های پیوسته است.
مغز، رها کردن مطالعه را معمولاً با پاداشهای دوپامینی فوری تقویت میکند؛ مثل رفتن سراغ موبایل یا استراحتهای بیهدف و یا هر چیزی که پاداش نخواندن میشود .
وقتی فرد متعهد میشود که حتی در صورت نخواندن نیز اجازهی این پاداشها را نداشته باشد، مغز با یک خلأ ذهنی کسلکننده مواجه میشود؛ و اغلب برای فرار از این کسالت، خودش بازگشت به مطالعه را پیشنهاد میدهد.
اما اگر مغز باز هم به مطالعه برنگشت چه؟
حتی اگر در برخی پارتها، مغز هیچ پیشنهادی برای بازگشت به مطالعه نداد، تعهد به حفظ وضعیت ظاهری مطالعه باید ادامه پیدا کند.
زیرا ماندن در این وضعیت، فوایدی دارد که در بسیاری مواقع، حتی از خودِ مطالعه مهمتر است؛ فوایدی که هم در کوتاهمدت و هم در بلندمدت، الگوی رفتاری فرد را دگرگون میکند.
۱۰ فایدهی ماندن در وضعیت مطالعه (تعهد ۲۵ دقیقهی دوم)
۱_وقتی خروج از مطالعه با موبایل، استراحت یا سرگرمی همراه نباشد، مغز بهتدریج میآموزد که «رها کردن» دیگر پاداشی ندارد. و همین منجر به قطع زنجیره ی پاداش های فرار از مطالعه میشود
۲_ماندن در وضعیت مطالعه، ارتباط بین «بیحوصلگی» و «پاداش فوری» را ضعیف میکند؛ ارتباطی که ریشهی اصلی ناپیوستگی است.به این حالت اصطلاحا تضعیف شرطی سازی دوپامینی می گوییم
۳_این تکنیک، آستانهی تحمل کسالت را بالا میبرد؛ مهارتی حیاتی برای هر رقابت بلندمدت علمی یا شغلی
۴_فرد یاد میگیرد که برای عمل کردن، منتظر حس خوب یا انگیزهی بالا نماند.
۵_حتی در پارتهایی که مطالعهای انجام نمیشود، فرد در حال تمرین «من کسی هستم که سر جای مطالعه میمانم» است.
۶_مغز بهتدریج میآموزد که مطالعه، گزینهی پیشفرض است؛ نه انتخابی وابسته به حالوهوا.
۷_در بسیاری از پارتها، پس از چند دقیقه ماندن در خلأ رفتاری ( ماندن در وضعیت مطالعه بدون مطالعه )، مغز برای فرار از خلأ حاصل از ماندن در وضعیت مطالعه، خودبهخود به مطالعه برمیگردد.
۸ ـ این مهارت، فقط برای مطالعه نیست؛ تمرینی است برای ماندن در مسیر، حتی وقتی پاداش فوری وجود ندارد
۹_حتی پارتهای «بیمطالعه»، در حال ساختن یک عادت پایدار هستند.و این باعث تثبیت عادت به جای رفتارهای مقطعی میشود
بنابراین در «تکنیک ۲۵–۵ » گاهی ماندن ، از خواندن مهمتر است؛ چون ماندن، زیربنای پیوستگی را میسازد و پیوستگی، پیشنیاز نتایج بزرگ را میسازد.
بنابر آنچه تاکنون آموختیم تکنیک ۲۵–۵ نه یک روش زمانبندی ساده، بلکه مدلی رفتاری برای یادگیری پیوسته و بلندمدت است. هدف آن، مطالعهی مداوم در هفته ها و ماههاست، نه آمادگی لحظهای برای یک امتحان. در این مدل، فرد هر پارت مطالعه را بر اساس دو تعهد بنا میکند:
1. تعهد اول – پنج دقیقه آغاز:
فقط پنج دقیقه برای شروع. ورود به محیط مطالعه، خواندن چند خط، تلاش برای اتصال ذهن به موضوع. این بخش، مقاومت شناختی اولیه را میشکند و ذهن را از حالت تعلیق به حالت عمل میبرد.
2. تعهد دوم – بیست و پنج دقیقه ماندن:
ماندن در وضعیت مطالعه، حتی اگر مطالعه واقعی رخ ندهد. در این تعهد، پاداش فرار از مطالعه حذف میشود و مغز میآموزد که ماندن، حالت طبیعی است. در بلندمدت همین ماندن است که «پیوستگی رفتاری» را میسازد و مسیر را پایدار میکند.
این دو تعهد، با هم سازوکاری خلق میکنند که مغز را بهتدریج از وابستگی به انگیزه، هیجان و پاداش فوری جدا کرده و وابسته به اصل حضور و عمل مداوم مینماید. و با گذر زمان ، فرد به یکی از مهمترین مهارتهای شناختی و رفتاری دست مییابد:
توانایی ماندن در مسیر، حتی زمانی که تمایلی وجود ندارد.
چنین فردی کمتر قربانی نوسان انگیزه خواهد شد و روز به روز به ، هویتِ «یادگیرندهی مستمر» نزدیک تر خواهد شد.
