همیشه فکر میکردیم موفقیت یعنی یک جهش بزرگ. اما اگر کمی دقیقتر نگاه کنیم، موفقیت شبیه به پر کردن یک لیوان با قطرات آب است که برای رفع تشنگی لازمش داریم. گاهی ساعتها وقت میگذاریم، تلاش میکنیم و عرق میریزیم، اما لیوان پر نشده.چرا؟
چون دو اصلِ سادهی «اثر مرکب» را فراموش کردهایم.
اگر قطراتِ تلاشت را در ظرف نریزی،هرچقدر هم تداوم داشته باشی، باز هم لیوان خالی میماند. اثر مرکب به ما میگوید قبل از شروع، مطمئن شو ظرفی که انتخاب کردهای (مسیرِ شغلی، مهارت یا هدف) همان جایی است که باید باشد.
اگر بینِ هر قطره، زمانِ زیادی فاصله بیفتد، قطرهی قبلی قبل از اینکه به بقیه بپیوندد، تبخیر میشود. موفقیت، حاصلِ تداومِ بدونِ وقفه است. نه لزوماً تلاشی عظیم، بلکه تلاشی که «قطع» نمیشود.
پس؛ اثرِ مرکب، معجزهیِ ریختنِ قطراتِ درست در ظرفِ درست است؛ بدونِ یک لحظه درنگ.
شما چه قطرهای را در ظرفِ اشتباه میریختید؟
تجربه ای دارین؟
شما چه قطرهای را در ظرفِ اشتباه میریختید؟
