صبح از خواب بیدار شدم. گوشی رو برداشتم. نوتیفیکیشنها رو چک کردم. بعدش رفتم تو برنامهای که خودم نوشتم تا ببینم امروز باید چیکار کنم.
نشستم پای لپتاپ.
هیچی.
انرژی نداشتم. حوصله نداشتم. دلم میخواست بزنم زیرش و برم تلویزیون ببینم.
روزهای بیانگیزه رو همه ما داشتیم. اون روزهایی که هیچی دوست نداری، هیچی برات لذت نداره، کارها انباشته میشن و تو فقط نگاه میکنی.
من قبلاً توی این روزها ول میکردم. میگفتم امروز بهم نمیاد، بذار بگذره.
ولی چند تا چیز یاد گرفتم.
همهی آدمها روزهای بد دارن. حتی موفقترین آدمها. فرقش اینه که اون روزها رو انکار نمیکنن. قبول میکنن و دنبال راهش میگردن.
من دیگه خودم رو بابت بیانگیزگی سرزنش نمیکنم. این مال خودمه. قبولش میکنم.
به خودم میگم: فقط ۵ دقیقه. فقط یه کاری کن. اگه بعدش حوصله نداشتی، ول کن.
بیشتر اوقات، همون ۵ دقیقه باعث میشه وارد فاز بشم. اما حتی اگه نشم، همون ۵ دقیقه هم ارزش داره. از هیچی بهتره.
انگیز\ه میاد و میره. سیستم میمونه.
من یه سایت شخصی دارم که خودم نوشتمش. هر روز صبح بهم میگه امروز چه کارایی باید انجام بدم. مجبور نیستم فکر کنم. فقط نگاه میکنم و انجام میدم.
وقتی سیستم داشته باشی، بیانگیزگی هم نمیتونه متوقفت کنه.
بعضی روزا، مشکل از منه نیست. مشکل از جاییه که نشستم.
میرم یه جای دیگه. کافه میرم. پارک. حتی یه اتاق دیگه از خونه. گاهی یه تغییر کوچیک، انرژیِ از دست رفته رو برمیگردونه.
اونایی که برند شخصی ساختن، اونایی که محصولات رو منتشر کردن، اونایی که توی سختیها ول نکردن.
همشون روزهای بیانگیزه داشتن. ولی به خودشون یادآوری کردن که چرا اول راه افتادن.
منم هرازگاهی میرم عقب. نگاه میکنم به اولین کدهایی که زدم. به اولین پستهایی که نوشتم. میبینم چقدر اومدم جلو. انگیزه برمیگرده.
روزهای بیانگیزه میآیند و میروند. تو نمیتونی جلوشون رو بگیری. اما میتونی یاد بگیری باهاشون کنار بیای.
سیستم داشته باش. قدم کوچیک بردار. خودتو سرزنش نکن.
و مهمتر از همه: ول نکن.
