کامپوزیت ها در ابتدایی ترین شکل خود، سازه هایی هستند که از به هم پیوستن حداقل دو عنصر تشکیل یافته اند که خواصی متفاوت از اجزای تشکیل دهنده خود را دارا می باشند. در عمل، اکثر سازه ها شامل توده ای از مواد بنام بستر (ماتریس) در کنار نوعی تقویت کننده می باشند که بخش تقویت کننده اساسا برای افزایش استحکام و سفتی، به ماتریس اضافه می شود . تقویت کننده های فوق ، معمولا به شکل الیاف بکار برده می شوند(شکل ۱).
از مواد مختلفی می توان در ساخت کامپوزیتها استفاده کرد و ظاهراً هم محدودیتی در زمینه انواع ترکیبات ممکن وجود ندارد ولی بر اساس شکل مواد داخل کامپوزیت، می توان آنها را به پنج نوع ذیل تقسیم نمود.
۱- کامپوزیتهای الیافی: که شامل الیاف محاط شده در ماتریس هستند.
۲- کامپوزیتهای لایه ای: که شامل لایه هایی از موادند که بر رویهم قرار گرفته اند.
۳- کامپوزیتهای ذره ای: که شامل ذرات محاط شده در ماتریس هستند.
۴- کامپوزیتهای پولی: ساخته شده از پولک با یا بدون ماتریس.
۵- کامپوزیتهای پر شده: که از یک ماتریس که بوسیله ماده دیگری پر شده تشکیل می شوند. (شکل ۲)
الیافی که در صنعت کامپوزیت استفاده میشوند به دو دسته تقسیم میشوند: الف)الیاف مصنوعی ب)الیاف طبیعی. در کامپوزیتهای چند لایه، میتوان از چند نوع الیاف نیز استفاده کرد که به آنها کامپوزیتهای مخلوط (Hybrid) گویند. معمولا سعی میشود از یک نوع زمینه استفاده شود تا چسبندگی خوبی بین لایهها وجود داشته باشد. از الیاف متداول در کامپوزیتها میتوان به شیشه، کربن و آرامید اشاره نمود.
الیاف حجم قابل توجهی از یک کامپوزیت را تشکیل میدهند. وظیفه اصلی آنها تحمل بار اعمال شده به کامپوزیت میباشد. نوع لیف، مقدار آنها و آرایش یافتگی آنها بسیار حائز اهمیتاند و بر خواص زیر تاثیر میگذارند:
در میان پلیمرهای گرماسخت پلی استر غیر اشباع، وینیل استر، فنل فرمآلدهید(فنولیک) اپوکسی و رزینهای پلی ایمید بیشترین کاربرد را دارند. در مورد گرمانرم ها، اگرچه گرمانرمهای متعددی استفاده میشوند، PEEK ، پلی پروپیلن و نایلون بیشترین زمینه و اهمیت را دارا هستند.
