دست کشیدن؟

احساس میکنم دارم کم میزارم من میدونم توی مسیر درستم ولی حرکت نمیکنم بهتره بگم پیشرفت نمیکنم.. باید دست بکشم؟ جا بزنم؟ ارزو و رویاهامو ول کنم و برم؟ برم کجا؟ باید داستان زندگی منم مثل بقیه دخترایی بشه که با امید و انگیزه شروع کردن و اخرش با پشیمونی ولش کردن؟ بعدا میتونم موفقیت کسایی که موفق شدن و به ارزو من رسیدن و ببینم؟

بخوام صادق باشم به هیچ وجه نمیتونم مورد اخر و قبول کنم و کنار بیام باهاش...پس چرا دارم این کارو با خودم میکنم .. مشاورم بهم گفت این حس طبیعیه ولی نباید جا بزنم ..بهم از پشیمونی هاش گفت گفت اون موقع اگه به نصیحتای کسایی که قبولشون داشتم عمل میکردم خیلی موفق تر میشدم

من همه اینارو میدونم حتیییی هدف برای خودم تا اخر تابستون گذاشتم به خودم قول دادم ازمون ترمیم شهریور شیمی رو 20 بشم و تراز اخرین ازمون شهریورم 6000 بشه ولی خب..... امان از ولی و اما متنفرم از استفاده کردن اونا تو جمله هام

شاید اینم یه حس زودگذره مثل عشقی که هیچوقت تجربش نکردم ذربارش شنیدم فقط ....

میخوام قول بدم به خودم 5 صبح بیدار بشم اگه شبش تا دیر وقت درس نخوندم< اگه خوندم 6 صبح بیداریه>

هرروز نیم ساعت تا یه ربع ورزش میکنم

هر روز با دیسیپلین درس میخونم و تست میزنم

امتحان شیمی رو 20 میشم

ترازم تا اخر شهریور 6000 میشه

نمیخوام اینا شعار باشه میخوام عمل بشه میخوام رشد کنم پیشرفت کنم .. من خوک نیستم