امروز اولین روز ورود من به این سنه..دروغه بگم نمیترسم".. میترسم خیلی زیاد برخلاف کودکیم از بزرگ شدن میترسم.
خواستن یا نخواستن من بی فایدست زمان میگذره و من ناچار به قبول کردنشم.
حرفای زیادی تو سرمه انقدر زیاد که باعث سردرد متداوممه ولی چرا نمیتونم مرتبشون کنم و بنویسم
روزام میگذره الان بیشتر قدر زمانمو فهمیدم قدر فرصت زندگیمو فهمیدم
دیشب تو چشمای یه دوست .. یه دوست 38 ساله حسرت و افسردگی واقعی رو دیدم پشیمونی رو به وضوح تو نگاهش دیدم.. یعنی فرصت الان من انقدرارزشمنده که اون دوست برای برگشتن به اون سن حاضر بود همه کار بکنه؟ همونجور که گفتم زمان با هیچ ثروت و پولی قابل خریدن نیست.. توی اوج بی عدالتیش عادله
حالا بیشتر به خودم و مسیری که توش هستم اعتماد دارم
