دایی جان ترامپ!
آنچه در ذیل خواهید خواند، تنها نقطه نظرات یک فرد عادی است، بر مبنای دیدهها و شنیدههایش از میان بریدهی صفحات روزنامههای خودی و غیرخودی و تفسیرهای مختلف رسانههای بیگانهی معاند و غیرمعاند.
نخست اینکه دایی جان ترامپ یا هر رییس جمهور دیگری که در آمریکا این مهد آزادیهای محدود و نامحدود، این قهرمان جهانی دخالتهای بشردوستانه، بر سر کار بیاید، حتی به اندازهی سر سوزنی من و شما و دموکراسی ما و حقوق اولیه بانوان از حجاب گرفته تا حق خروجشان از کشور و حضور گرمشان در استادیومهای فوتبال برایش کوچکترین اهمیتی نداشته و ندارد و نخواهد داشت! مگر روی کار آمدن طالبان و محروم شدن زنان افغانستان از حق تحصیل برایشان اهمیتی داشت؟
هر آنچه که سیاستمداران آمریکایی میگویند و میکنند، صرفا در راستای همراه کردن افکار عمومی در جهت همداستان شدن با سیاستهای آنهاست تا بتوانند منافع اقتصادی و سیاسی و استراتژهای قدرتطلبانه خودشان را بهتر و با سرعت بیشتری پیش ببرند. دیگر هیچ!
اینجا در پیوستی مهم اضافه کنم که عدهای از رفقا معتقدند که منافع ما و رفقای آمریکاییمان یکی است! دوستان عزیز نکند فکر میکنید دایی جان ترامپ وقتی کلی هزینه کرد و کشور ما را بمباران کرد، میآید تغییرات سیاسی و اقتصادی که من و شما به آن تمایل داریم را اجرا میکند و کشور را صحیح و سالم و پاستوریزه و تحریمزدایی شده، به من و شما تحویل میدهد و میگوید: «شب بخیر»! آیا فکر میکنید دایی جان ترامپ مردم ایران را از مردم ونزوئلا بیشتر دوست دارد؟ آیا دایی جان، ونزوئلا را به رهبر اپوزیسیوناش سپرد؟ آیا نفت ونزوئلا از نفت ایران سیاهتر بود که نفت آنها را مفت بخواهد، نفت ما را نخواهد؟
دوم اینکه اگر سیاست و تاریخ نخواندهایم اما حافظه که داریم، نداریم؟ فجایع جنگ ویتیام را حالا شاید ما هم درست یادمان نیاید، چه برسد به دوستان دههی هشتادیمان، ولی حداقل ما رفتار ددمنشانهی سربازان آمریکایی در زندان ابوغریب عراق را که دیگر یادمان هست! نسل زد و آلفای دوستداشتنی ما هر چه را ندیده و نشنیده باشد، از آواردگی و مهاجرت گستردهی مردم افغانستان که آگاهند.
در ثانی دایی جان ترامپ شما چرا فکر میکنید، ما سفر چندی قبل شما را به عربستان، قطر و امارات فراموش کردهایم؟ کدام سفر؟ همان سفرهایی که شما قرارداهای تجاری هنگفتی میبستید و خزانه دولتتان را پر میکردید، بلی در همان سفرها خاطرتان باشد، خواسته بودید «خلیج فارس» را جوری دیگر تلفظ کنید، همانگونه که خلیج مکزیک را خلیج امریکا نام نهادید! البته ناگفته نماند که ما آنقدر غریو برآوردیم که شما را خاموش کردیم، دایی جان عزیز!
دایی جان ترامپ فرضا که شما فرض کرده باشید ما فقط دارای حافظهی تاریخی خیلی کوتاه مدت هستیم و ما هم کلا به همان حافظهی خیلی کوتاه مدتمان بسنده کنیم، ولی دیگر این خبر را که یادمان هست که دولت شما در اواخر همین دی ماه، همین دی ماه امسال! پناهجویان ایرانی را یک دفعه به ایران بازگرداندید! شما پناهجویان را پناه ندادید دایی جان، بعد در کنگره با همحزبیهایتان فرمایش میفرمایید کمک در راه مردم ایران است!
بله دایی جان ترامپ، لطفا شما و اتحادیهی اروپا یک محبتی بفرمایید، اگر میخواهید با کشور ایران بجنگید یا عدهای از مقامات کشور را تحریم کنید، اعلام کنید این اقدامات را برای کسب امتیاز بیشتر برای خود و متحدانتان انجام میدهید! چرا منتش را بر سر مردم ایران میگذارید؟ لطفا خیالات شومتان را زیر شعار دروغین حقوق بشر، پنهان نکنید که دم خروس شما بدجوری از آن سمت افکار موهومتان زده است بیرون!
در زمینهی اسراییل هم فقط میتوانم خدمت نارفقایی که معتقدند بیبی نتانیاهوی عزیز آنها میخواهد، رژیم ایران را تغییر بدهد تا ما با هم بیشتر دوست باشیم و آمد و رفت کنیم، عرض کنم اولا چه شما قبول کنید چه نکنید، این حقیقت تغییر نخواهد کرد که بیبی جان شما یک جنایتکار جنگی است و باید محاکمه شود! اگر ما را باور ندارید از هوش مصنوعی و گوگل خودتان بپرسید، البته که نتانیاهو هر بار هم با دستآویزی از دادگاه رفتن، گریخته و در حال حاضر فراری هم به شمار میآید.
در ثانی از همهی مردم شریف و عزیز و بزرگوار هموطن از جمله خودم تقاضا دارم نقشهی کشور اسراییل، یا هر آنچه که دوست دارید بنامیدش، سرزمینهای اشغالی و یا رژیم صهیونستی، این نقشه را بگذارید کنار نقشهی ایران، من مطمینم شما بسیار زودتر از من متوجه خواهید شد چه چیزی در ذهن بیمار بیبی جان است! هر آنچه که هست و است، قطعا بزرگتر شدن و شکوهمندتر شدن ایران جزو اهداف بیبی و پدرخواندهی عزیزش دایی جان ترامپ نبوده و نیست و نخواهد بود!
لطفا با امضای زیر برسد
به دست دایی جان ترامپ و بیبی:
بگویید این جمله در گوش باد
چو ایران نباشد تن من مباد
نویسنده: طوبا وطنخواه
