برگزاری همایش علمی معمولاً از بیرون ساده بهنظر میرسد؛ چند فراخوان، چند داوری، یک سالن و چند سخنران. اما هر کسی که یک بار درگیر کار شده باشد میداند که این نگاه کاملاً اشتباه است.
مشکل اصلی در مدیریت همایش، نداشتن یک مدل مرحلهبهمرحله است.
در نسخه کامل مقاله که در سایت یوکانف منتشر شده، تمام مراحل from (ایدهی اولیه تا انتشار گواهیها) با مثال و تجربه واقعی توضیح داده شده، اما اینجا فقط چکیدهای از ساختار آن را میگذاریم:
هدف رویداد باید دقیق باشد. بدون هدف مشخص، محورهای علمی، فراخوان، داوری و حتی نوع سخنران انتخابشده کیفیت لازم را نخواهند داشت.
کمیته علمی باید محور ثابت باشد. تشکیل کمیته صوری فقط شمارش اسم است؛ مثل خیلی از همایشهایی که روی کاغذ قویاند اما خروجی علمی ضعیف دارند.
سایت همایش باید مرکز مدیریت اطلاعات باشد. پراکندگی اطلاعات باعث اعتراض شرکتکنندگان و اشتباهات تکراری تیم اجرایی میشود.
داوری باید یکپارچه و شفاف باشد. هر گونه داوری خارج از سامانه مساوی است با نارضایتی و بیاعتمادی.
برنامه علمی باید جریان داشته باشد. برنامهای که فقط مجموعهای از زمانهای خالی باشد، هیچوقت ارزش علمی ایجاد نمیکند.
روز اجرا نتیجهی ۸۵٪ کارهای قبل است. اگر تا روز همایش نظم، مستندسازی و تقسیم مسئولیتها درست نباشد، هیچ هماهنگی روزانهای نمیتواند آسیب را جبران کند.
این خلاصه، جای نسخه کامل را نمیگیرد.
نسخهی اصلی شامل:
✔ روایت کامل فرآیند مدیریت همایش
✔ توضیح ابزارها و استانداردها
✔ نکات اجرایی و عملیاتی
✔ و یک چکلیست نهایی برای استفاده در رویدادهای دانشگاهی
در سایت یوکانف منتشر شده است.
👇نسخه کامل را اینجا بخوانید
