دوباره وبلاگ‌نویسی دفتر خاطرات دیجیتالی‌ام می‌شود

اولین وبلاگ خودم را به یاد دارم؛ شهریور 1386 بود. با مودم دایال آپ پرسروصدا و سرعتی که برای دانلود یک آهنگ دو بار لیوان چای‌ات را سرد می‌کرد. آن زمان که وب فارسی در ابتدای راه خود بود و همه چیز با فونت نه چندان زیبای تاهما نوشته می‌شد.

من وبلاگ‌نویس قهاری نبودم و نیستم؛ اما از آن موقع می‌نوشتم. زیاد هم می‌نوشتم. هر روز بعد از مدرسه -و بعدها دانشگاه- نوشتن در وبلاگ شخصی و تعامل با دوستان مجازی‌ام لذت‌بخش‌ترین ساعات روزم را تشکیل می‌داد. آن زمان سوشیال مدیا در بین کاربران ایرانی چندان استقبالی نداشت و وبلاگ‌نویسی در دوران موفقیت خودش به سر می‌برد. حتی بعد از آمدن سوشیال مدیا هم همچنان وبلاگ‌نویسی را ترجیح می‌دادم؛ وبلاگ حس خانه‌ی دائمی آدم را دارد.

سال‌ها گذشت و از وبلاگ‌نویسی دورتر شدم؛ تا این که چندماه پیش وبسایتی برای آموزش بازی‌سازی ایجاد کردم. «یونیتیکورن» -که وجه تسمیه‌اش پست جداگانه‌ای می‌طلبد- یک پروژه‌ی دانشجویی بود که روزبه‌روز بزرگتر شد و پیشرفت کرد؛ هنوز خیلی جای کار دارد. اما شاید این وبسایت زیباترین ساخته‌ی ذهن و فکر من باشد. من آن را با هدف به جای گذاشتن یک میراث ایجاد کردم و حاصل چندین سال تجربه را در آن گنجاندم.

مدت‌ها بود که در فکر ایجاد یک وبلاگ برای سایت یونیتیکورن بودم؛ از طرفی نبود سرویس‌دهنده‌ی وبلاگ فارسی بروز و پرمخاطب و از طرف دیگر مشکلات میزبانی بر روی سرور خودمان باعث تاخیر چند ماهه‌ی راه‌اندازی وبلاگ یونیتیکورن شد.

نوشتن بر روی سوشیال مدیا را دوست ندارم؛ شکستن کلمات و عامیانه نوشتن‌شان در حد یکی دو خط محاوره یا یک توییت دویست کاراکتری باعث ناراحتی‌ام نمی‌شود. اما مخاطب‌شان مطالعه نمی‌کند؛ صرفا دنبال یکی دوخط «سرنخ» است که آن هم اگر بیشتر از دو-سه خط باشد قیدش را می‌زند و swipe می‌کند به پست بعدی؛ خواننده‌ی وبلاگ این‌طور نیست.

وبلاگ حاصل اندیشه‌های -شاید- ارزش‌مندی است که حوصله‌ی کاربر امروزی از خواندن آن‌ها سر می‌رود.

من در اینجا نوشته‌های رسمی‌ترم را می‌نویسم که در قاموس وبسایت اصلی قرار نمی‌گیرند؛ چرا که نه علمی هستند و نه چندان ارتباطی به مبحث اصلی دارند. این وبلاگ را برای نوشته‌هایم، روزمرگی‌ها و خاطراتی که از یونیتیکورن بخاطر می‌آورم ایجاد کرده‌ام تا شاید در آینده کاربردی داشته باشد و یا یاد روزهای خوش گذشته و وبلاگ‌نویسی آن دوران را زنده نگه دارد.