وجه تسمیه‌ی «یونیتیکورن»

یونیتیکورن وبسایت آموزش بازی‌سازی من است که در ابتدا برای یک پروژه‌ی دانشجویی و به صورت نه چندان جدی نوشتن در آن را آغاز کردم. هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که نوشتن در آن تا این حد جدی شود و بخواهم سرمایه‌ی مالی و زمانی زیادی را صرف آن کنم؛

اما پس از چند ماه و با مشاهده‌ی کمبود منابع فارسی آموزش بازی‌سازی تلاش کردم که تا حدودی که توانایی آن را دارم تلاشی در این راه انجام داده باشم؛ حتی تصور این که یک فرد علاقه‌مند یا دانش‌آموزی که در اینترنت گشت‌وگذار می‌کند -و هنوز تصمیم نگرفته است که می‌خواهد با آینده‌اش چه کاری انجام دهد- گذرش به یونیتیکورن بخورد و حتی احتمال بازی‌ساز شدنش را تصور کند محرک قوی‌ای برای ادامه‌ی کار بود.

ابتدا می‌خواستم اسم وبسایت را GameDevDiaries (خاطرات توسعه‌ی بازی) بگذارم؛ این اسم در کنار زیبا و مختصر بودنش «خاص» نبود. من به دنبال اسمی بسیار خاص‌تر می‌گشتم.

اولین جرقه‌های استفاده از نام یونیکورن (اسب تک‌شاخ) به نقش آن در افسانه‌های قدیمی باز می‌گردد. موجودی بی‌نهایت زیبا و ارزشمند که برای صاحبش شادی، شانس و خوشبختی می‌آورد. شاید یونیتیکورن هم برای من در همین حکم بود. مکانی برای نوشتن یادگیری‌های ارزشمندی که در طی چهار سال از بازی‌سازی داشتم و شادی به اشتراک گذاشتن تجربیات پس از آن.

شاید یونیتیکورن همان موجود افسانه‌ای است که فرد ناشناسی آن را می‌خواند و تصمیم می‌گیرد که شانس خود را در بازی‌سازی امتحان کند و با تلاش زیاد و ادامه‌ی یادگیری‌اش یکی از موفق‌ترین عناوین ایرانی را در چند سال آینده به بازار عرضه کند. چه افتخاری بزرگ‌تر از این؟

در ادامه به دلیل مشابهت لفظ یونیکورن با یونیتی (نرم‌افزاری که من و درصد بسیار زیادی از توسعه‌دهندگان سراسر جهان برای توسعه‌ی بازی استفاده می‌کنیم) تصمیم گرفتم که این دو واژه را با هم ترکیب کنم. نتیجه کلمه‌ی من‌درآوردی یونیتیکورن بود. شاید استفاده از اسامی عجیب تا حدی زیاده‌روی بود؛ نمی‌دانم.

بعد از آن که از انتخاب نام یونیتیکورن مطمئن شدم خواستم که از عبارت GameDevDiaries هم به نحوی استفاده کرده باشم. بنابراین تصمیم گرفتم شعار وبسایت را «خاطرات بازی‌سازی من» یا چیزی مشابه بگذارم؛ اما ناگهان احساس کردم که خاطره لفظ چندان صحیح نیست.

بازی‌سازی بیشتر از آن که خاطره باشد، یک تجربه‌ی طولانی مدت پر از کشف و یادگیری است؛ مثل ماجراجویی و سفر در مکان و زمانی ناشناخته. بازی‌سازی دنیای کشف ناشناخته‌های بیرون و درون (استعداد ریاضی، توانایی طراحی الگوریتم، خلاقیت و هنر) است؛

و من متوجه شدم که تا چه حد احساس کسی را دارم که از مسافرت برگشته و حرف‌هایی برای گفتن دارد.

اگر بازی‌سازی را با این دید نگاه کنیم، نوشته‌های حاصل از این تجربه به مانند سفرنامه‌ای می‌ماند که خواندن آن شاید بتواند احساس آن سفر را در خواننده القا کند. و از همین جا بود که شعار یونیتیکورن ساخته شد:

سفرنامه‌ای به تجربیاتمان از بازی‌سازی