بعد از امیرالمؤمنین (ع)، جناب معاویه که پادشاه شام (کشورهای سوریه، اردن، لبنان، فلسطین اشغالی، قبرس، و بخشهایی از جنوب ترکیه و شرق مصر در آن جای دارن. گاهی بخشهایی از غرب عراق رو هم جزو سرزمین شام بهشمار میارن) و دشمن سر سخت سیاسی و دینی امیرالمؤمنین (ع)، به تاریخ اهمیت میداد. یک روز معاویه به عبید بن شریه که یک استاد تاریخ و تاریخ دان بود، گفت که برو یمن و شروع کن به نوشتن تاریخ و اخبار اونجا. اونم بار و بندیلش رو جمع کرد رفت یمن و کتاب الملوک و اخبارالماضیین رو نوشت. علاقه معاویه ابن سفیان به تاریخ به حدی بوده که یکی رو میشونده کنار خودش که براش از روی کتاب های تاریخی بخونه! حالا فکر نکنید که این معاویه خیلی علم دوست و نابغه و این چیز میزها بوده! معاویه فقط تاریخ رو برای تفریح و سرگرمی می خوند و سعی داشت که ارتباط خودش رو با فرهنگ جاهلی عرب حفظ کنه. آخه یکی نیست که بگه اینم تفریحه که تو داری؟ در ضمن اون مجبور بوده که به تاریخ اهمیت بده. کاری که برای اغلب حاکمان اجباری است. اونم به این علت است که بتونه خودشو و حکومتش رو به وجه احسن نشون بده. اما مثل اینکه تو کارش موفق نبوده.
