حق امنیت اجتماعی

امنیت، فقط نبودِ خطر نیست؛

احساسِ آرامی است که انسان بتواند در جامعه زندگی کند

بی‌آنکه نگران جان، مال یا حیثیت خود باشد.

این امنیت، یکی از پایه‌های اصلی حقوق اجتماعی است.

قانون و نهادهای عمومی وظیفه دارند محیطی بسازند

که هر فرد، فارغ از موقعیت و جایگاهش،

در خیابان، محل کار و خانه، احساس آرامش و حمایت کند.

امنیت اجتماعی یعنی:

کسی نتواند بی‌جهت به دیگری آسیب رساند؛

حقِ دادخواهی برای همه فراهم باشد؛

و جامعه به‌گونه‌ای اداره شود که ترس، تبدیل به عادت نشود.

هرجا امنیت از میان رود،

عدالت و رشد هم ریشه نمی‌گیرد.

حقوق دیگر، زمانی معنا دارند

که انسان در سایه‌ی امنیت بتواند آزاد (در سایه قانون) و آرام زندگی کند.