استخرهای استخراج چگونه پاداش‌ها را تقسیم می‌کنند؟

درک استخرهای استخراج و نحوه توزیع پاداش

استخراج فرایند استفاده از توان محاسباتی برای حل معماهایی است که تراکنش‌های بلاکچین را اعتبارسنجی می‌کنند و ماینرها در ازای آن ارز دیجیتال دریافت می‌کنند. حل هر کدام از این معماها می‌تواند بسیار دشوار باشد، به طور خاص با رقابتی‌تر شدن شبکه‌هایی مانند بیت‌کوین، حل این معما برای ماینرهای انفرادی بسیار بیشتر طول می‌کشد.
اینجاست که استخرهای استخراج وارد عمل می‌شوند. آنها چندین ماینر را گرد هم می‌آورند تا توان پردازشی خود را ترکیب کنند، چرا که همکاری گروهی شانس بیشتری برای به‌دست‌آوردن پاداش بلاک فراهم می‌کند.
با این حال، زمانی که پاداش به دست می‌آید، باید میان همه شرکت‌کنندگان تقسیم شود. برخی ماینرها ممکن است سهم بیشتری نسبت به دیگران داشته باشند و بدون یک سیستم پاداش‌دهی دقیق، احتمال بروز اختلاف وجود دارد.
مدل‌های توزیع پاداش ثبات لازم را برای امنیت و قابلیت اطمینان استخرها فراهم می‌کنند. این مدل‌ها تضمین می‌کنند که هر شرکت‌کننده، چه بزرگ و چه کوچک، متناسب با میزان تلاش خود پاداش دریافت کند و همین موضوع به تداوم عملکرد کل شبکه کمک می‌کند.

چرا داشتن مدل‌های عادلانه پاداش در استخراج اهمیت دارد

قدرت یک استخر استخراج بیش از هر چیز به رضایت ماینرهایش بستگی دارد. وقتی پاداش‌ها به‌طور عادلانه تقسیم شوند، همه اعضا احساس می‌کنند تلاششان دیده شده و انگیزه پیدا می‌کنند که در بلندمدت به استخراج خود ادامه دهند.

واقعیت این است که استخراج همیشه با ریسک همراه است و میزان مشارکت ماینرها هم یکسان نیست. اگر همه بدون توجه به سهم واقعی‌شان پاداش مشابهی بگیرند، سیستم خیلی زود دچار مشکل می‌شود.

مدل‌های عادلانه پاداش راه‌حلی برای این چالش هستند. این مدل‌ها بین میزان کار هر ماینر و دریافت پاداش منظم تعادلی برقرار می‌کنند. به این ترتیب، اختلافات کمتر می‌شود، مشارکت پایدارتر می‌ماند و استخر قابل اعتماد و ماندگار خواهد بود.

مدل‌های رایج پاداش در استخرهای استخراج

استخرهای استخراج برای اینکه بتوانند پاداش‌ها را به‌طور عادلانه میان ماینرها تقسیم کنند، نیازمند روش‌های مشخص و ساختاریافته هستند. به مرور زمان، سیستم‌های مختلفی برای پرداخت طراحی شده‌اند تا بین سه عامل مهم یعنی ثبات، عدالت و سودآوری تعادل ایجاد کنند.
دو مدل پرکاربرد در این زمینه «پرداخت به‌ازای هر سهم» (PPS) و «پرداخت به‌ازای آخرین تعداد سهم‌ها» (PPLNS) هستند. هر یک از این مدل‌ها مزایا و محدودیت‌های خاص خود را دارند و برای گروه‌های مختلفی از ماینرها مناسب‌اند.
در سال‌های بعد، نسخه‌های پیشرفته‌تری نیز معرفی شدند؛ مانند مدل PPS+ که برای نخستین‌بار توسط ViaBTC ارائه شد و همچنین مدل FPPS. هدف از این مدل‌ها ایجاد تعادل بهتر میان عدالت، ثبات و بیشینه‌سازی سود است. در ادامه، هر یک از این مدل‌ها را به‌طور دقیق‌تر بررسی می‌کنیم.

پرداخت به‌ازای هر سهم (PPS): بازدهی پایدار با ریسک کمتر

 مدل PPS را می‌توان شبیه دریافت حقوق ماهیانه دانست. در این روش، هر زمان که ماینر یک «سهم» یا همان اثبات کار ارائه کند، مبلغ ثابتی دریافت می‌کند. این پرداخت بر اساس ارزش مورد انتظار از به‌دست‌آوردن بلاک انجام می‌شود، فارغ از اینکه استخر واقعاً بلاکی پیدا کند یا نه.
مزیت اصلی این سیستم در پایداری آن است. برای افرادی که درآمد منظم و پیش‌بینی‌پذیر را ترجیح می‌دهند، PPS انتخاب مناسبی است؛ هرچند به دلیل کارمزدهای بالاتر، مجموع پرداختی‌ها کمی کمتر خواهد بود. به بیان ساده، PPS مثل یک شغل با حقوق ثابت است: منظم و قابل اتکا.

پرداخت به‌ازای آخرین تعداد سهم‌ها (PPLNS): ریسک بالاتر، پاداش بیشتر

در مدل PPLNS، پرداخت تنها زمانی انجام می‌شود که استخر موفق به یافتن بلاک شود. در این حالت، پاداش میان آخرین «N» سهمی که ارسال شده‌اند تقسیم می‌شود. بنابراین میزان دریافتی هم به تعداد سهم‌های شما بستگی دارد و هم به شانس استخر.
اگر استخر برای مدتی بلاکی پیدا نکند، ماینرها باید زمان بیشتری برای دریافت پاداش صبر کنند؛ اما وقتی بلاک استخراج شود، مبلغ پرداختی می‌تواند به‌مراتب بیشتر باشد.
این مدل بیشتر برای ماینرهایی مناسب است که در بلندمدت به فعالیت خود ادامه می‌دهند و می‌توانند نوسان‌ها را تحمل کنند. همچنین برای افرادی جذاب است که حاضرند ریسک بیشتری بپذیرند تا در مقابل، شانس دریافت پاداش‌های بالاتر را داشته باشند.

مدل‌های پیشرفته پاداش: PPS+ و FPPS

با پیشرفت استخراج، مدل‌های جدیدی معرفی شدند که گزینه‌های متعادل‌تر و سودآورتری را در اختیار ماینرها قرار می‌دهند. مدل PPS+ که توسط ViaBTC ارائه شده، ثبات مدل سنتی PPS را یک گام به جلو می‌برد و مزیت اضافه‌ای نیز دارد: دریافت کارمزد تراکنش‌ها.
در این مدل، ماینرها همچنان به‌ازای هر سهم پاداش ثابت دریافت می‌کنند، اما علاوه بر آن کارمزد تراکنش‌های بلاک‌های استخراج‌شده را نیز دریافت می‌کنند و در نتیجه بازده کل بیشتری خواهند داشت.

از سوی دیگر، مدل FPPS (پرداخت کامل به‌ازای هر سهم) اساساً مشابه است: پرداخت ثابت به ازای هر سهم و تقسیم کارمزد تراکنش‌ها میان همه ماینرها. هر دو مدل تلاش می‌کنند درآمدی پایدار ایجاد کنند و در عین حال مانع از محروم شدن ماینرها از کارمزدهای ارزشمند شوند.

مقایسه منطق تسویه و ریسک در مدل‌های مختلف

انتخاب مدل پاداش مناسب برای مبتدی‌ها

هنگام انتخاب استخر استخراج، مبتدی‌ها باید توان سخت‌افزاری خود، میزان ریسک‌پذیری و ترجیح خود برای نوع پرداخت را مدنظر قرار دهند. مدل‌های PPS و FPPS برای دستگاه‌های با هش‌ریت پایین که به درآمد پایدار نیاز دارند مناسب هستند، مدل PPLNS برای ماینرهایی که ریسک‌پذیر بوده و سخت‌افزار قوی دارند جذاب است، و PPS+ در میانه این دو قرار دارد؛ یعنی نسبتاً پایدار است و علاوه بر آن امکان دریافت کارمزد اضافی را نیز فراهم می‌کند.

نتیجه‌گیری

هر مدل پرداخت نسبت مشخصی بین پایداری و ریسک ایجاد می‌کند که نحوه توزیع پاداش میان ماینرها را تعیین می‌کند. از پیش‌بینی‌پذیری مدل‌های FPPS و PPS گرفته تا پاداش‌های پرریسک‌تر PPLNS و رویکرد متعادل PPS+، انتخاب صحیح مدل تضمین می‌کند که پاداش‌ها به‌طور عادلانه و پایدار توزیع شوند.

هشدار (سلب مسئولیت)

دیدگاه‌های مطرح‌شده در این مقاله صرفاً جنبه اطلاع‌رسانی دارند و به معنای تایید هیچ‌یک از محصولات و خدمات ذکرشده یا مشاوره سرمایه‌گذاری، مالی یا معاملاتی نیست. پیش از اتخاذ تصمیمات مالی، مشورت با متخصصان واجد شرایط توصیه می‌شود.